งใบออกมาจากห้องของไป๋เจินจู หลังจากวางถ้วยที่ห้องครัวเรียบร้อยแล้ว เขาก็หมุนกายกลับห้องของตนเองไป
ไป๋ต้าเป่ากล่าวกับหลิวซื่อว่า “ท่านแม่ เหตุใดถึงดูเหมือนฟู่กุ้ยกินข้าวแล้วเล่า”
หลิวซื่อทำหน้าบึ้ง “อารองของเจ้าไม่ได้ทำอาหารให้พวกเรา”
“เพราะเหตุใดกัน ไม่ใช่ว่าหลายวันมานี้ท่านอารองทำอาหารให้พวกเราหรือ ไยวันนี้ไม่ทำแล้วเล่า” ไป๋ต้าเป่าไม่เข้าใจ
หลิวซื่อส่ายหน้า “ไม่รู้สิ พวกเจ้าไปถามเองเถอะ!”
“จะต้องเป็นเพราะท่านแม่ไปหาเรื่องอาสะใภ้รองแน่ๆ ท่านแม่นี่จริงๆ เลย ตอนนี้พวกเราทั้งบ้านล้วนหวังพึ่งอารอง ท่านจะไปหาเรื่องอาสะใภ้รองให้ได้เรื่องอะไรกัน ทนสักหน่อยไม่ได้เลยหรือ” ไป๋เสี่ยวเฟิงกล่าวบ้าง
หลิวซื่อโมโหแล้ว “ข้าไม่ได้หาเรื่องนาง วันนี้ข้าไม่ได้หาเรื่องนางจริงๆ ข้าไม่ได้ออกจากห้องของตนเองเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้พบนางเลยด้วย มีแต่พูดจากับนางผ่านประตูกั้นอยู่ไม่กี่คำ แล้วข้าจะผิดใจกับนางได้อย่างไร”
“พวกเจ้าพูดอะไรกัน” หญิงชราถาม
คราวนี้หลิวซื่อถึงนึกเรื่องงานเย็บปักขึ้นได้ นางรีบออกไปดู แต่กลับพบว่าผ้าปักลายหายไปแล้ว
นางปรี่ไปในห้องของจางซื่อ เข้าไปถึงแล้วก็ยื่นมือให้จางซื่อทันที “ผ้าปักลายน
