สิ หากไม่ใช่เพราะจางซื่อผู้นี้ยุยง เจ้ารองจะแยกบ้านกับพวกนางได้หรือ ชีวิตของพวกนางจะกลายเป็นเช่นนี้ได้หรือ
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งโมโห หลิวซื่อกำลังจะบันดาลโทสะ ทว่าไม่รู้ไป๋เสี่ยวเฟิงโผล่มาจากที่ไหน เขาจับมือผู้เป็นมารดา ก่อนจะขยิบตาให้นางครั้งหนึ่ง
หลิวซื่อไม่คิดว่าบุตรชายจะทำเช่นนี้ จึงแหวเสียงแหลม “เจ้ามาทำอะไร รีบออกไปเสีย”
……….
ตอนที่ 544 ครอบครัวคนขี้เกียจ (5)
ไป๋เสี่ยวเฟิงกล่าวว่า “ท่านแม่ พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน มีอะไรพูดกันดีๆ ไม่ได้หรือ จำเป็นจะต้องทำหน้าบึ้งตึงกันเช่นนี้ด้วยหรือไร” เขากล่าวพลางขยิบตา
หลิวซื่อไม่เข้าใจความหมายของเขา แต่ในเมื่อบุตรชายพูดชายพูดเช่นนี้ เขาย่อมมีเหตุผลของเขาเป็นแน่ จึงกล่าวต่อความว่า “ใครบอกว่าไม่ใช่กัน ข้าก็คิดเช่นนี้อยู่แล้ว”
“ในเมื่อพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ครอบครัวมีเรื่องลำบาก ก็ต้องจับมือกันเข้าไว้ไม่ใช่หรือ” ไป๋เสี่ยวเฟิงกล่าว
จางซื่อไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มหน้าเย็บปักต่อไป
หลิวซื่อกล่าวต่อจากยบุตรชายว่า “แน่นอนอยู่แล้ว พวกเราครอบครัวเดียวกัน ไม่มีเหตุผลใดให้ทอดทิ้งกัน”
ไป๋เสี่ยวเฟิงเห็นผู้เป็นมารดาจับจุดได้แล้ว เขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก “ดังนั
