เช่นนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
ตอนย่ำค่ำ จางซื่อจุดตะเกียงทำงานอยู่ในห้อง ส่วนเจ้ารองหุงโจ๊กง่ายๆ อยู่ที่ครัวด้านหลัง ทั้งหมดแบ่งได้ห้าถ้วย บุตรชายบุตรสาวคนละถ้วย เขาและซูเหมยอีกคนละถ้วย ส่วนถ้วยสุดท้ายยกไปให้หญิงชรา
หญิงชราขดตัวอยู่ในผ้าห่มไม่ยอมลุกจากเตียง ทั้งยังให้เขายกโต๊ะตัวเล็กขึ้นมาบนเตียงเพื่อวางถ้วย จนในที่สุดแล้วเขาก็เข้าใจแล้วว่าเจ้าใหญ่และหลิวซื่อได้ความขี้เกียจจากใครมา
เมื่อก่อนเขาเองก็ขี้เกียจเช่นเดียวกัน เพราะรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องทำงานก็มีข้าวกินได้ แล้วไยต้องไปทำงานด้วยเล่า นั่นไม่เท่ากับหาเรื่องลำบากใส่ตัวเองหรือไร
แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว หนึ่งเพราะมีแรงผลักดันในชีวิต สองเพราะซูเหมย เขาคิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าหากซูเหมยเกียจคร้านเหมือนกันกับหลิวซื่อ เช่นนั้นแล้วครอบครัวนี้ของเขาจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร
…
หลิวซื่อที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มดันร่างของเจ้าใหญ่ที่อยู่ข้างๆ “เจ้าใหญ่ ข้าเหมือนจะได้กลิ่นโจ๊ก เจ้ารีบไปตักมาสักสองสามถ้วยสิ”
เจ้าใหญ่ไม่ขยับ “ข้าไม่ไป เจ้าไปเถอะ เมื่อวานข้าตักมาให้แล้ว วันนี้ก็ควรจะถึงตาเจ้าบ้าง”
หลิวซื่อดันร่างของสามีอีกครั้งหนึ่ง “ข้าไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร หาก
