น้องรองของเจ้าไม่ยอมให้ข้า แล้วข้าจะสู้ชนะเขาหรือ”
ทว่าเจ้าใหญ่ก็ยังคงไม่ขยับดังเดิม หลิวซื่อจึงบันดาลโทสะ “รีบไปเดี๋ยวนี้ เพราะหากพวกเขากินหมดแล้ว พวกเราจะไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงข้าวให้กิน”
เจ้าใหญ่หิวตั้งนานแล้ว ขณะนี้ได้กลิ่นหอมของโจ๊กข้าวอีก ก็พลันรู้สึกหิวยิ่งกว่าเดิม
ทว่าเขาไม่อยากขยับเลย และภรรยาของเขาคนนี้ก็ขี้เกียจยิ่งกว่าเขาเสียอีก
……….
ตอนที่ 542 ครอบครัวคนขี้เกียจ (3)
เมื่อเจ้าใหญ่อิดออดไปถึงห้องครัวในที่สุด หม้อก็เย็นเสียแล้ว ข้างในนั้นไม่เหลืออะไรทั้งสิ้น เขาถึงได้เริ่มลนลาน รีบกลับไปบอกกับหลิวซื่อที่เรือนว่า “หมดแล้ว ไม่มีอะไรเหลือสักนิด”
หลิวซื่อตะลึง “ไม่มีอะไร”
“โจ๊กข้าว ในหม้อเกลี้ยงเกลา ไม่มีอะไรเลย”
คราวนี้หลิวซื่อลนลานขึ้นมาบ้างเช่นกัน นอนนิ่งอยู่กับที่ไม่ได้แล้ว นางเลิกผ้าห่มลุกจากเตียงทันที ก่อนจะสวมเสื้อนวมบุฝ้ายอย่างคล่องแคล่ว แล้วตามเจ้าใหญ่ไปดูที่ห้องครัว ที่นั่นไม่เหลืออะไรจริงๆ อย่าว่าแต่โจ๊กข้าวเลย แม้แต่จะหาเมล็ดข้าวก็ยังหาไม่เจอ
นางหมุนกายกระวีกระวาดไปยังห้องของเจ้ารองและจางซื่อ ประตูห้องไม่ได้ปิดสนิท เพียงแง้มเอาไว้ นางจึงเปิดประตูเข้าไปทั้งอย่างนั้น
ถ้วยสองใบ
