ปได้หลายวัน แต่ใครระรู้ว่าเมื่อวานบ้านแม่ของหลิวกว้าหัวส่งคนมา บอกว่าแม่ของนางใกล้จะอดตายแล้ว ไม่ได้กินอะไรลงท้องมาหลาย อยากให้นางช่วยเจียดข้าวให้สักหน่อย”
“หลิวกว้าหัวเองก็อยากเจียดข้าวให้ ทว่าเจ้าใหญ่และแม่สามีกลับยืนกรานไม่ยอม สตรีชั่วช้าไร้ศีลธรรมเช่นหลิวกว้าหัวจึงถือโอกาสตอนที่ข้าไปที่ห้องครัว ขโมยเสบียงอาหารที่เรือนของข้าไปจนหมด ก่อนจะมอบให้พี่น้องบ้านแม่ของนางไป”
นางยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห อยากจะหักมือของสตรีร้ายกาจผู้นั้นทิ้งเสีย
เสี่ยวเฟิงที่อยู่ข้างๆ พูดต่อ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็แย่งเสบียงอาหารกลับมาจากนางสิ”
“ทีแรกข้าก็คิดเช่นนั้น ตอนนั้นจะไปทวงถามเสบียงอาหารจากหลิวกว้าหัว ให้นางตักส่วนที่ให้พวกเขาไปก่อนหน้านี้กลับมา แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่านางหญิงชั่วนั่นพูดว่าอะไร นางบอกว่าเสบียงอาหารเหล่านั้นให้พวกนางบ้านใหญ่แล้ว เช่นนั้นก็เท่ากับเป็นของพวกนาง อยากจะทวงคืนหรือ ไม่มีทาง! ไม่เพียงไม่ให้ข้าเท่านั้น แม้แต่ทำข้าวเย็นก็ไม่เหลือให้พวกข้าบ้านรองสักนิด กินเสบียงอาหารของพวกข้า แต่กลับทำให้พวกข้าต้องหิว โลกนี้ยังมีความยุติธรรมอยู่หรือไม่” จางซื่อกล่าว
จางซื่อเห็นภรรยาโมโหจนเป็น
