้น่าจะรู้จักกับหมอเฉินเช่นกัน วันนี้ได้พบกันอีกครั้ง ย่อมต้องทักทายกันหลายคำเป็นธรรมดา
“ไป๋จื่อ ท่านนี้คือรองแม่ทัพจาง คนสนิทของจอมพลหวัง เขาบอกว่าอยากกินน้ำแกงงูข้นที่เจ้าทำเมื่อวาน ให้เจ้าไปทำให้เขาเดี๋ยวนี้”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ขอรับ เช่นนั้นข้าจะไปดูที่หน่วยเสบียงว่ามีเตาไฟว่างหรือไม่”
รองแม่ทัพจางโบกมือ “ไม่ต้องหรอก กระโจมของท่านจอมพลมีเตาไฟอยู่ อุปกรณ์ครบครัน เพียงเจ้าไปก็ใช้ได้แล้ว”
ดูท่าทางจอมพลหวังจะร้อนใจอยากพบนางมาก และไม่รู้ว่าเมื่อคืนหูเฟิงได้ไปพบเขาในป่าหรือไม่
นางพยักหน้าอีกครั้ง “ขอรับ เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ” นางรับกรงไม้ไผ่ที่ต้วนเฉิงส่งมาให้ ข้างในนั้นใส่งูเขียวตัวหนึ่งเอาไว้ เขาจับมันกลับมาเมื่อวาน ตอนนี้เหลืออยู่เพียงตัวเดียว เดิมทีต้วนเฉิงคิดจะเก็บมันไว้ย่างกิน ผลปรากฏว่ากลายเป็นของคนอื่นทั้งหมด
หลังจากตามรองแม่ทัพจางไปถึงกระโจมจอมพลแล้ว จอมพลหวังกำลังนั่งดื่มชาอยู่ที่หน้าโต๊ะ ดูท่าทางอารมณ์ดีไม่หยอก เมื่อเห็นนางเข้ามา เขาก็สั่งให้ทุกคนออกไปทันที จนภายในกระโจมทั้งหลังเหลือเพียงพวกเขาสองคน
จอมพลหวังลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงไปถึงเบื้องหน้าของไป๋จื่อ เขาพิจารณาตั้งแต่หัว