นหยางดี
“ดีจัง ดีเหลือเกิน ในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว” เขาก้มลงโอบกอดไป๋จื่อไว้จนแน่น เขาเฝ้าคอยมาหลายเดือน จนวันนี้หมู่มวลเมฆเคลื่อนคล้อย เห็นแสงจันทร์อีกครั้ง
หลินหยางประคองเธอลุกขึ้นนั่ง ถามเธอว่าหิวน้ำ หิวข้าว หนาว หรือว่าร้อนหรือเปล่า
หลังจากไม่เจอกันหลายเดือน เขาดูเปลี่ยนไปมาก คล้ายกับว่าไม่ได้ดูแลรูปลักษณ์ภายนอกให้สมบูรณ์แบบเหมือนเมื่อก่อนอีก ใต้คางของเขามีเคราอยู่บ้าง ผมก็ไม่เป็นทรงเหมือนที่เธอจำได้ สีหน้าเหนื่อยล้า ขอบตาลึกโหล
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ!
“หลินหยาง ขอบคุณคุณมาก!”
เขาตะลึงไปเล็กน้อย เพราะคิดไม่ถึงว่าคำแรกที่เธอพูดกับคำ จะเป็นคำว่าขอบคุณไปได้
“ขอบคุณอะไรกัน ผมควรทำให้คุณอยู่แล้ว”
ตอนที่เขายิ้มขึ้นมา ก็ยังคงอบอุ่นเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิดเพี้ยน
ไป๋จื่อหันหน้าไปมองท้องฟ้ายามค่ำคืนข้างนอก แล้วหันกลับมามองนาฬิกาแขวนบนผนัง ขณะนี้เป็นเวลาตีสี่สิบห้านาที
อีกสองชั่วโมงฟ้าก็สว่างแล้ว
วันนี้ไม่มีจ้าวหลานปลุกเธอกลางดึก เธอก็จะไม่ไปจากที่นี่อย่างกะทันหัน แต่หลังจากตอนนี้อีกสองชั่วโมง เธอจะยังคงกลับไปยังแคว้นฉู่อยู่ดี
“หลินหยาง ฉันไม่รู้ว่าควรอธิบายให้คุณฟังยังไงดี แต่ฉันคิดว่ามีเรื่อง
