บางเรื่องที่ฉันไม่ควรปิดบังคุณ”
เธอสูดลมหายใจเข้าปอด แล้วพูดต่ออีกว่า “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันตื่น ทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง ขอแค่ฉันเห็นแสงจันทร์ ฉันจะตื่นขึ้นที่นี่ หลังจากฉันที่อยู่อีกด้านหนึ่งหลับแล้ว ฉันที่อยู่ทางนี้ก็จะตื่นขึ้น พอตอนที่แสงจันทร์หายไป ฉันก็จะกลับไปที่โลกนั้นอีก”
หลินอย่างมองนางอย่างงุนงง จู่ๆ ก็ยื่นมือมาจับหน้าผากเธอ “คุณกำลังพูดอะไรน่ะ คงไม่ได้เป็นไข้หรอกใช่ไหม”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ฉันไม่ได้พูดไปเรื่อยเปื่อยนะ นี่เรื่องจริง”
เมื่อเห็นหลินหยางยังคงไม่เชื่อ เธอก็พูดต่ออีก “ความจริงแล้วนี่เป็นครั้งที่สี่ที่ฉันหลับมา ตอนที่ฉันกลับมาครั้งแรก ฉันเอากล่องปฐมพยาบาลของคุณไปด้วย ตอนที่ฉันกลับมาครั้งที่สอง ฉันเจอม่านน่า เธออยากฆ่าฉัน คุณก็เห็นไม่ใช่เหรอ ส่วนครั้งที่สามที่กลับมา ฉันยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองคุณเดินมาแต่ไกล ไม่ใช่ว่าคุณเห็นฉันหรอกเหรอ วันนี้เป็นครั้งที่สี่แล้ว”
หลินหยางตกใจจนไม่รู้จะพูดยังไง เขารู้ว่าไม่ควรเชื่อ แต่สิ่งที่เธอพูดเป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นจริงๆ เขาทำกล่องปฐมพยาบาลหายไปแล้วจริงๆ และเคยจับได้ว่าม่านน่าพยายามฆ่าไป๋จื่อ…เขาเคยเจอเรื่องเหล่านี้ทั้งสิ้น
“แ
