่งคว้านางเอาไว้ เขาพลิกตัวกลางอากาศโดยพลัน ฝ่ายไป๋จื่อถูกพลิกตัวจึงเวียนหัว หลังตกลงบนพื้นแล้วก็รู้สึกว่าโลกหมุนอยู่พักหนึ่ง
ริมฝีปากอุ่นของเขาแนบอยู่ข้างหูนาง เอ่ยเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลว่า “เจ้าต้องจงใจแน่ๆ วีรบุรุษช่วยหญิงงามเป็นเช่นนี้แหละ”
ไป๋จื่อทุบกำปั้นเล็กๆ บนหน้าอกของเขา ตะโกนว่า “เจ้าต่างหากจงใจทำ หากเจ้าไม่…แล้วข้าจะตกลงมาได้อย่างไร”
“หากข้าไม่อะไร ฟังไม่รู้เรื่อง…” บนใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยยิ้มขบขัน บัดนี้ปรากฏแววหยอกเย้าอยู่ส่วนหนึ่ง
เด็กสาวรู้สึกหัวเสีย เพราะนางมักจะใจเย็นและสุขุมต่อหน้าคนอื่น ไม่เคยรู้สึกตกใจกับอะไรง่ายๆ จัดการเรื่องทุกอย่างได้อย่างเยือกเย็น
แต่เมื่ออยู่กับเขาผู้นี้ นางมักจะเสียเปรียบอยู่เสมอ และเขาก็เอาเปรียบนางอยู่เรื่อยเช่นกัน
และที่น่าโมโหที่สุดก็คือ นางไม่รู้สึกโกรธเขาเลยสักนิด…
“เอาละ จริงจังหน่อย” เขาเก็บความรู้สึกตกใจไว้ ตอนนี้เหมือนจะไม่ใช่เวลาตกใจเท่าไรนัก
หูเฟิงยักไหล่ “ข้าจริงจังมากอยู่เสมอ หรือว่าเจ้าไม่เป็นเช่นนั้น”
ไป๋จื่อหมดคำพูด นางมองตาขวางใส่เขา ไม่สนใจวาจาเย้าแหย่ของเขา พูดเข้าประเด็นว่า “วันนี้ข้าพบจอมพลหวังแล้ว เขาอายุมากถึงเพียงนี้ ร่างกาย
