เขาแล้ว เขาอยากจะหักมืออีกฝ่ายทิ้งตอนนี้เสียจริง
“มัดไว้ เฝ้าดูอย่างลับๆ อย่าให้ใครเห็นเขา” เขาไม่อยากเห็นใบหน้านี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว เพราะนั่นทำให้เขานึกรังเกียจจนแทบอยู่มิสู้ตาย
ไป๋จื่อเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ท่านจะไม่สอบสวนเขาหรือขอรับ”
จอมพลหวังส่ายหน้า “ตอนนี้สอบสวนไปก็ไม่มีประโยชน์ อีกเดี๋ยวเขาดีขึ้นแล้วค่อยสอบสวนก็ยังไม่สาย” ตอนนี้เขายากจะสงบใจลงได้ หากสอบสวนอีกฝ่ายทันที เขาต้องควบคุมตัวเองไม่ได้ จนถึงขั้นลงมือฆ่าหมอกงอย่างแน่นอน
นางเห็นสีหน้าของเขาไม่ค่อยสู้ดี แววตามืนมนอย่างยิ่ง หัวคิ้วยิ่งขมวดเป็นปม ย่อมมีไฟสุมทรวงอย่างแน่นอน “ก็จริงของท่าน ให้เขาดีขึ้นก่อน แล้วค่อยหาโอกาสพูดคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ เขาจะปกป้องคนที่อยู่เบื้องหลัง หรือจะปกป้องตัวเองดีกว่ากัน”
หลังจากกงซานเฉวียนถูกพาตัวออกไปแล้ว ไป๋จื่อถึงจะกล่าวกับจอมพลว่า “คืนพระจันทร์เต็มดวง ท่านเข้าไปในป่าที่ฝังศพเหล่านั้น ข้าไม่แน่ใจว่าจิ้นอ๋องจะกลับมาในวันนั้นหรือไม่ แต่ท่านลองไปเสี่ยงโชคดู อาจจะได้พบกันสักครั้งก็เป็นได้”
ขณะนี้จอมพลหวังเชื่อคำพูดของไป๋จื่อหมดใจ ถึงแม้พวกเขาจะเพิ่งพบกันครั้งแรก ต่างฝ
