่ายต่างไม่คุ้นเคยกัน แต่ตอนที่เขามองตาของเด็กหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ แววตาของเขากระจ่างใส ทั่วร่างเผยความใจเย็นไม่รีบร้อนออกมา ทำให้จอมพลผู้นี้ไม่เกิดความรู้สึกสงสัยเลย
“ข้าต้องไปแน่นอน!” เขาให้สัญญา ไม่เพียงสัญญาต่อไป๋จื่อ ยิ่งเป็นคำสัญญาต่อจิ้นอ๋องและตนเองด้วย
ตกกลางคืน เสียงแมวที่นอกกระโจมดังขึ้นอีกครั้ง ไป๋จื่อสวมเสื้อคลุมเดินออกมา นางตรงเข้าไปในป่าผืนเล็กตามที่ตกลงกันไว้เมื่อครั้งก่อน ระหว่างทางนางพบทหารลาดตระเวนที่รู้จักอยู่สองสามคน คนเหล่านี้เคยกินน้ำแกงงูข้นที่นางทำเมื่อตอนเกลางวัน
ว่ากันว่าจะทำให้คนใจอ่อน ของกินต้องถึงปาก ขณะนี้พวกเขาเห็นไป๋จื่อออกมาเดินตอนกลางคืน ก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรน่าแปลก แม้แต่จะเอ่ยถามสักคำก็ไม่มี เพียงแค่ยิ้มทักทาย บอกให้นางทำน้ำแกงงูข้นอีกครั้งในวันพรุ่งนี้
ไป๋จื่อรอพวกเขาเดินไปไกลแล้ว จึงเดินตรงเข้าไปในป่าอีก ครั้นเห็นหูเฟิงยืนอยู่ใต้เงาต้นไม้ หัวใจของนางก็เต้นเร็วขึ้นอย่างน่าประหลาด
“มาหาข้ามืดค่ำป่านนี้ เจ้ามีเรื่องอะไรหรือ” นางถาม
มุมปากของหูเฟิงยกโค้งขึ้น เขายื่นมือออกมาจิ้มจมูกเล็กๆ ของนาง “ไม่มีอะไรแล้วมาหาเจ้าไม่ได้หรือ ข้าเพียงอยากพบเจ้า อยากพูด
