ดีใจจนแทบคลั่ง “จริงหรือ เจ้าพูดจริงใช่หรือไม่” เมื่อเห็นไป๋จื่อพยักหน้า ในที่สุดเขาก็ปล่อยแขนของนาง แล้วพูดกับตัวเองไม่ยอมหยุด “ดียิ่งนัก เขากลับมาแล้ว ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว!”
ไป๋จื่อถามบ้าง “ถึงตอนนั้นท่านจะไปหรือไม่”
จอมพลหวังพยักหน้า “แน่นอน ข้าต้องไปอย่างแน่นอน ข้าอายุปูนนี้ ขอพระราชทานอนุญาตจากฝ่าบาท เดินทางไกลพันลี้ถึงที่นี่ เพราะข้าอยากช่วยจิ้นอ๋องกำจัดคนทรยศ เพื่อกรุยทางให้เขาเดินไปข้างหน้าได้อย่างราบรื่นในวันที่เขากลับมา”
นางมองจอมพลหวังที่ขอบดาแตงก่ำตรงหน้า อายุของเขา สีหน้าของเขา เห็นได้ชัดว่ามีอาการป่วย เขามีความหวังมากมายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน
“จอมพลหวัง อภัยที่ข้าพูดตรงๆ คนทั้งใต้หล้าล้วนคิดว่าจิ้นอ๋องตายไปแล้ว ไยท่านไม่เชื่อ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของจอมพลหวังก็ปรากฏความภาคภูมิใจในตนเอง “เขาไม่มีทางตาย อย่างน้อยก็ไม่มีทางถูกคนทำร้ายจนตายง่ายๆ เช่นนี้ แม่ทัพเทพสงครามที่ข้าหวังจิ้งไห่ถ่ายทอดวิชาให้ หากจะตายก็ต้องตายในสมรภูมิ”
“ข้าไม่เคยเชื่อว่าเขาจะตาย และปักใจเชื่อว่าเขายังมีชีวิตอยู่เสมอ และจะมีวันหนึ่งที่เขาจะกลับมา กลับคืนสู่ตำแหน่งดั้งเดิมของเขา แต่ที่น่าโม
