งนี้ จอมพลหวังก็มุ่นคิ้ว ในใจมีความรู้สึกมากมายแวบผ่าน ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้สึกว่ามีอะไรน่าสงสัย แต่ตอนนี้คิดดูให้ดีแล้ว ก็พบว่าน่าสงสัยจริงๆ
เขากล่าวกับองครักษ์คนสนิทในกระโจม “ไปตามหมอกงมา บอกว่าข้าไม่ค่อยสบาย”
หลังจากองครักษ์คนสนิทออกไป จอมพลหวังถึงพูดกับไป๋จื่อ “เมื่อหมอกงมาถึงแล้ว เจ้าดูท่าทีของเขาก่อน แล้วเดี๋ยวเราค่อยหารือกัน”
ไป๋จื่อพยักหน้า นึกขึ้นได้ว่าในอกเสื้อเก็บยาปี้ซินที่หลอมไว้เมื่อวาน ยานี้มีประโยชน์ต่อจอมพลหวัง ถึงแม้จะไม่สามารถกำจัดพิษสะสมในร่างกายของเขาได้ในคราวเดียว แต่ก็พอจะควบคุมอาการป่วยของเขาได้ชั่วคราว ทำให้ร่างกายไม่ทรุดลงไปอีก แม้พิษจะออกฤทธิ์เต็มกำลังแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงเวลาที่ทำอะไรไม่ได้
นางยื่นมือไปหยิบมันออกมาจากในอกเสื้อ ตอนนี้มอบยาให้เขาถือว่าไม่เหมาะสม เพราะถ้าหากจะให้ ก็ต้องให้หูเฟิงเป็นคนนำไป
ไม่นานนัก องครักษ์คนสนิทก็เชิญหมอเข้ามา เขาเป็นชายวันกลางคนหน้าขาวไร้หนวดเครา มองดูแล้วสง่างามอย่างยิ่ง ขณะนี้เขาสวมเสื้อไหมตัวยาวสีน้ำเงิน ยิ่งขับเน้นให้เขาดูน่าเกรงขามและน่ามองเข้าไปอีก
หมอเข้ามาในกระโจม สีหน้าดูกังวลใจทีเดียว “ท่านจอมพล ท่านเป็นอะไรไ
