ปหรือ” แม้เขาจะมีสีหน้าเป็นกังวล ทว่าฝีเท้ากลับเชื่องช้ายิ่งนัก
เขาก้าวย่างทีละก้าวมาถึงข้างกายของจอมพลหวัง เห็นอีกฝ่ายกุมหน้าอกหอบหายใจ จึงพลันมีสีหน้าระทมทุกข์ รีบถามว่า “เหตุใดอาการกำเริบอีกแล้วเล่า”
แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่ได้จับชีพจร เพียงมองจอมพลหวังอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นเขาอาการดีขึ้น ‘ความกังวลใจ’ บนใบหน้าพลันหายเป็นปลิดทิ้ง ในแววตามีความประหลาดใจเข้ามาแทนที่
เพราะเขาคิดว่ายาพิษนี้จะจะต้องออกฤทธิ์นานกว่านี้อีกครู่หนึ่ง เหตุใดหายดีเร็วเช่นนี้เล่า
