ตอนที่ 503 แนวรบ
หลังจากกล่าวจบ เขาก็ตักน้ำแกงงูข้นเข้าปากช้อนหนึ่ง น้ำแกงนี้ทั้งสดใหม่ เต็มไปด้วยเนื้องู ทั้งยังเข้มข้น อุณหภูมิกำลังดีขณะกลืนลงคอ กินแล้วสบายกายยิ่งนัก
ไป๋จื่อกล่าวต่อ “ศิษย์พี่ของข้าจับงูเก่งมาก หากท่านจอมพลชอบกิน ข้าทำมาให้ท่านบ่อยๆ ได้นะขอรับ”
จอมพลหวังรีบตอบรับ “เช่นนั้นข้าก็ขอรับน้ำใจของเจ้าไว้ รสชาตินี้ถูกใจข้ายิ่งนัก”
เขากินน้ำแกงงูข้นในถ้วยหมดในไม่กี่ช้อน ไป๋จื่อรับถ้วยเปล่าในมือของเขามา เติมให้เขาอีกถ้วยหนึ่งเต็มๆ
จอมพลหวังถือโอกาสถามตอนที่นางกำลังยุ่ง “ช่วงนี้อาจารย์ของเจ้าสบายดีหรือไม่”
ไป๋จื่อพยักหน้า “สบายดีทีเดียวขอรับ เพียงแต่ไรผมเริ่มมีสีดอกเลาแซมมาบ้างแล้ว”
จอมพลหวังถอนใจเสียงเบา “คนเมื่อชราลง ผมสีขาวขึ้นมาแซมย่อมเป็นเรื่องปกติ ผมของข้าเกรงว่าจะหาผมสีดำไม่เจอแล้วกระมัง” เขาอายุมากกว่าหมอทหารเฉินไม่กี่ปี สามปีก่อนผมของเขายังคงมีผมสีดำอยู่เป็นจำนวนมาก ผมขาวเพียงแทรกอยู่ระหว่างผมดำเท่านั้น แต่วันนี้ผมสีดำเหล่านั้นหายไปไม่เห็นเงานานแล้ว
ไป๋จื่อวางถ้วยลงตรงหน้าจอมพลหวัง “ท่านจอมพลมีเรื่องอะไรในใจหรือไม่ ดูจากสีหน้าของท่านแล้ว เหมือนกับมีเรื่องให้ท