ื่อพยักหน้าทันควัน “เคยพบขอรับ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจริงดังว่า แต่รักษาหายแล้ว ตอนนี้เขากลับไปที่กระโจมของเขาเองแล้วขอรับ ดูท่าทางจะมีคนไม่อยากให้พวกท่านพบเขา”
จอมพลหวังขมวดคิ้ว เพราะเขาไม่คาดคิดว่าจู่ๆ เด็กหนุ่มเบื้องหน้าจะพูดออกมาเช่นนี้ เขาหมายความว่าอย่างไรกัน
“เรื่องบางเรื่องเดิมทีข้าไม่ควรพูดออกมา แต่ในเมื่อข้าพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าก็จะพูดอีกสักหน่อย” ไป๋จื่อยิ้มกล่าว
จวมพลหวังยกมือขึ้น “เจ้าพูดมาสิ”
ไป๋จื่อเล่าว่า “มู่หยางบาดเจ็บหนัก แต่ไม่ใช่เพราะทัพศัตรูบนสนามรบ เป็นเพราะมีคนลอบเข้าไปยิงธนูใส่เขาในกองทหารต่างหาก เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่มู่หยาง แต่เป็นลูกน้องสองคนข้างกายมู่หยาง ทั้งสองคนก็ไม่รู้ว่าตนเองทำหรือพูดอะไรลงไป หรืออาจจะรู้ความลับของพวกเขาเข้า พวกเขาอยากกำจัดสองคนนี้ก่อนที่ท่านจอมพลจะมาที่นี่ แต่ไม่คาดคิดเลยว่ามู่หยางจะพยายามช่วยสองคนนั้นอย่างสุดชีวิต จนตัวเขาเองได้รับบาดเจ็บหนัก แทบจะสิ้นชีวิตเลยก็ว่าได้ กว่าจะรอดชีวิตมาได้ถือว่าเสี่ยงไม่น้อย ข้าว่าท่านพบมู่หยางแล้ว จะต้องเข้าใจหลายๆ เรื่องอย่างแจ่มแจ้งแน่ขอรับ”
จอมพลหวังมองเขาด้วยสายตาวาวโรจน์ หลังจากนั้นพักหนึ่งถึง
