คืนพระจันทร์เต็มดวงคราวนี้ นางจะได้เจอกับอะไรนะ
ว่ากันว่าชีวิตก็เหมือนกับการผจญภัยที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ ไม่ว่าวันนี้จะทำดีมากมายเท่าไร ก็ไม่มีทางรู้ได้อยู่ดีว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น!
เมื่อกลับไปที่กระโจมหน่วยแพทย์ หมอเฉินกำลังตรวจบาดแผลของผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ คนหนึ่งคือคนที่นางเย็บแผลให้ ส่วนอีกคนคือคนที่เขาใส่ยาและพันแผลให้
ชายหนุ่มที่ไป๋จื่อเย็บแผลให้ สามารถเดินเหินภายในกระโจมได้ตามใจชอบแล้ว แผลสมานดีมาก อีกทั้งไม่ได้รู้สึกไม่สบายกายตรงไหน กระปรี้กระเปร่าทีเดียว หากไม่ใช่เพราะหมอเฉินและไป๋จื่อพนันกันไว้ เขาน่าจะต้องกลับไปพักรักษาตัวที่กระโจมของตนเอง
ส่วนคนที่หมอเฉินทำการรักษาให้ แม้ปากแผลจะสมานกันแล้ว แต่ผู้บาดเจ็บกลับยังคงรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่งยวด และไม่กล้าขยับตัวเรื่อยเปื่อย ทำได้เพียงขยับร่างเบาๆ มีโอกาสที่ปากแผลจะปริแตกอยู่
และผู้บาดเจ็บคนนี้มีอาการไข้ขึ้นในทุกคืน ตอนนี้ไข้ขึ้นอีกครั้งแล้ว สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยจริงๆ
ครั้นเห็นไป๋จื่อเข้ามา หมอเฉินก็กล่าวว่า “ไม่ต้องรอถึงเจ็บวันให้หลังแล้ว ตอนนี้ผลแพ้ชนะชัดเจน เจ้าชนะแล้วละ”
ไป๋จื่อไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด แน่นอนว่านางรู้ว่าต
