บาดเจ็บหนักนัก” โจงกังรีบกล่าว
ไป๋จื่อเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า
ฟู่เจิงคารวะนางในท่านั่ง “แม่นางไป๋ ยินดีที่ได้พบ!”
ไป๋จื่อพยักหน้า แล้วยื่นมือไปจับชีพจรที่ข้อมือของเขา นางลืมตาอยู่ตลอด เพื่อตรวจสอบสภาพภายนอกของเขาไปด้วย
“ท่านบาดเจ็บที่ภายใน เดิมทีไม่อาจกินยาปลอมตายเข้าไปได้อีก แม้ยาเม็ดนี้จะช่วยชีวิตพวกท่านไว้ได้ แต่ความจริงแล้วในตัวยามีพิษ ไม่เช่นนั้นคงไม่ทำให้พวกท่านแสร้งตายภายในหนึ่งชั่วยามที่กินไปได้ หากคนธรรมดากินเข้าไป พิษเหล่านั้นจะถูกกำจัดออกไปเองอย่างช้าๆ ตามธรรมชาติ แต่หากคนที่ได้รับบาดเจ็บภายในอย่างท่านกินเข้าไป พิษกลับจะสะสมอยู่ภายในร่างกาย และหากไม่ขับออกมาภายในเจ็ดวัน พิษจะทำให้ท่านถึงตายได้”
