ลำคอของนาง
“ใคร”
ไป๋จื่อรู้สึกหวั่นกลัว จึงรีบกล่าว “พวกเดียวกันๆ!”
ฟู่เจิงนอนอยู่บนกองใบไม้ภายในถ้ำ โจวกังจับเด็กหนุ่มเบื้องหน้า สีหน้าดุร้ายทีเดียว “ใครเป็นพวกเดียวกับเจ้า บอกมาเร็ว”
ไป๋จื่อมองบุรุษที่กึ่งนอนอยู่บนกองใบไม้ แม้เขาจะมีใบหน้าซูบผอม แต่ก็เป็นใบหน้าของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง อย่างน้อยน่าจะไม่ใช่บิดาของเสี่ยวเฟิงแน่
นางยิ้มเจื่อน “ท่านคงจะเป็นโจวกัง ตอนนี้เสี่ยวเฟิงอาศัยอยู่ที่บ้านข้า เขาสบายดี”
โจวกังชะงัก กริชที่เพิ่งวางลงกลับมาอีกครั้ง “อย่ามาพูดจาตีสนิท รีบพูดมาเร็ว แท้จริงเจ้าเป็นใครกันแน่”
“ข้าชื่อไป๋จื่อ หูเฟิงบอกให้ข้ามาหาพวกท่าน ยาปลอมตายที่พวกท่านกินเข้าไป ข้าเป็นคนทำขึ้นมาเอง”
ไป๋จื่อชื่อนี้ เขาเคยได้ยินมาก่อน จิ้นอ๋องพูดถึงชื่อนี้ต่อหน้าพวกมากกว่าหนึ่งครั้ง ยามที่พูดถึงนาง จิ้นอ๋องมักจะมีความสุขมากเสมอ ในดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
โจวกังรีบวางกริชลง ถอยหลังไปก้าวใหญ่ แล้วประสานมือคารวะไป๋จื่อ “ที่แท้เป็นแม่นางไป๋ ข้าเสียมารยาทแล้ว”
เด็กสาวยิ้มพลางโบกมือ “ไม่เป็นไรๆ ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า พวกท่านฟื้นแล้วช่างดีจริงๆ รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
“ข้าสบายดี ทว่าฟู่เจิง
