ชายหนุ่มสองคนกรูไปข้างหน้า หมอเฉินเองก็รีบตามเข้าไปตรวจดูเช่นกัน เขาผ่อนลมหายใจเพราะความโล่งอกหลังจากจับชีพจรดูแล้ว “ก่อนหน้านี้เขาให้เลือดมากเกินไป เดิมทีก็ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว บวกกับให้เลือดเข้าไปอีก จึงทำให้เลือดลมไหลเวียนติดขัด อีกทั้งเหนื่อยล้าเป็นเวลานาน”
“เช่นนั้นเขาจะเป็นอะไรหรือไม่” ชายหนุ่มรียถาม
หมอเฉินยิ้มพลางโบกมือ “ไม่หรอก อีกเดี๋ยวข้าจะนำยามาให้เขา บำรุงร่างกายสักหน่อย ไม่นานเขาก็จะกลับมาแข็งแรงดังเดิมแล้ว”
เขากล่าวกับชายหนุ่มคนที่ให้เลือดอีกว่า “เจ้าเองก็ต้องบำรุงร่างกายนะ ข้าเห็นเจ้าให้เลือดไปไม่น้อยเลย”
ชายหนุ่มรีบโบกมือ “ไม่ต้องหรอกขอรับ ท่านให้หมอหนุ่มก็พอแล้ว ข้าร่างกายแข็งแรง แค่ให้เลือดย่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
หมอเฉินไม่พูดจามากความกับอีกฝ่ายอีก เขาหมุนกายไปหยิบข้าวของที่ไป๋จื่อยัดเข้าไปในกระเป๋าผ้า
ที่แท้ในกระเป๋าใบนี้ของเขาไม่ได้ใส่เงินหรือตั๋วเงินเอาไว้ แต่กลับใส่ข้าวของแปลกประหลาดเหล่านี้อีกไว้ต่างหาก มิน่าเล่าเขาถึงไม่ยอมให้ดู
หลังจากเก็บของเรียบร้อย หมอเฉินก็ให้พวกเขาทั้งสองคนอยู่ที่นี่ก่อน ส่วนเขากลับไปยังกระโจมหลังใหญ่ที่อยู่ติดกัน
ครึ่งชั่วยามให้หลัง มู
