่หยางฟื้นขึ้นมาแล้ว เขามองยอดกระโจมที่เพิ่งปะรูรั่วอย่างดี ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้เขาครางออกมาอย่างอดไม่อยู่ เจ็บ เจ็บเหลือเกิน ดูจากความรู้เจ็บเช่นนี้แล้ว ท่าทางเขาจะยังมีชีวิตอยู่
“นายกองมู่ ท่านตื่นเสียที” นายทหารสองคนเห็นมู่หยางฟื้นแล้ว ดวงตาของทั้งสองคนพลันชุ่มชื้น หยดน้ำตาไหลลงมาหยดแล้วหยดเล่า
“เหตุใดต้องร้องได้ ข้ายังไม่ตายไม่ใช่หรือ” เขายกมือขึ้นจับหน้าอกของตนเอง บริเวณนั้นไม่มีผ้าพันแผล ไม่ใช่ว่าบาดเจ็บแล้วต้องพันแผลหรือไร
“ลูกธนูเล่า” เขาถาม
ทั้งสองคนพยักหน้า “ดึงไปแล้วขอรับ ข้าเป็นคนดึงออกมาเองกับมือ”
“ดึงลูกธนูออกมาแล้ว แต่ข้ายังไม่ตายหรือนี่” มู่หยางถาม เขาเคยดึงลูกธนูให้สหายคนหนึ่งเช่นกัน ทว่าทุกคนล้วนตายตกอย่างไม่มีข้อยกเว้น
“หมอหนุ่มคนนั้นรักษาให้ท่านขอรับ วิชาแพทย์ของเขาเรียกได้ว่าเป็นที่หนึ่ง ท่านแม้กระทั่งหัวใจหยุดเต้นไปหลายครั้ง นางก็ยังช่วยชีวิตท่านกลับมาได้ อีกทั้งยังกล่าวว่าหลังจากนี้ท่านจะไม่เป็นอะไร ไม่เป็นอะไรเลยแม้สักนิดเดียว” ชายหนุ่มกล่าว
นายกองมู่หันไปมอง เขาเห็นเพียงคนผู้หนึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียง รูปร่างเล็กและผอม ไม่ต่างอะไรกับสตรีเพศ
“หลับอยู่หรือ” เขา
