เอ่ยถาม
นายทหารหนุ่มอีกคนรีบพูดขึ้นมา “ไม่ใช่หลับหรอกขอรับ เขาสลบไปต่างหาก เพราะเขาใช้เลือดของตัวเอง เติมเข้าไปในร่างกายของท่าน บวกกับทำการรักษาให้ท่าน อาจจะเป็นเพราะเหนื่อยเกินไป ครั้นฝืนทนต่อไปไม่ไหว จึงสลบไสลไปเช่นนี้”
ชายหนุ่มอีกคนรีบพูดต่อ “แต่ท่านหมอเฉินบอกว่าเขาไม่เป็นอะไร บำรุงร่างกายสักหน่อยก็หายดีแล้วขอรับ”
มู่หยางพยักหน้า แม้จะไม่เข้าใจว่าอะไรคือการที่เลือดของอีกฝ่ายมาอยู่ในร่างของตน แต่อย่างไรเสียหมอหนุ่มผู้นี้ก็ช่วยชีวิตของเขาไว้ ทั้งยังดูแลเขาอย่างดี เขาต้องขอบคุณผู้มีพระคุณผู้นี้แน่นอน
“นายกองมู่ ท่านหิวหรือไม่ ข้าจะไปหาอะไรมาให้ท่านกิน”
มู่หยางรู้สึกเจ็บ ไม่ได้รู้สึกหิว แต่เขารู้ว่าหากอยากจะหายดี ก็จำต้องกินอะไรเข้าไปบ้าง ไม่เช่นนั้นร่างกายจะยิ่งอ่อนแอลงเรื่อยๆ เขาต้องหายดีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ จำเป็นจะต้องเป็นเช่นนั้น เพราะจิ้นอ๋องต้องการเขา กองทหารหุ้มม้าเกราะต้องการเขา
ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งเอ่ย “ข้าไปเอง หมอหนุ่มบอกไว้ว่าหากนายกองมู่หิว ก็ให้เขากินน้ำแกงเสียหน่อย เพราะยังกินอย่างอื่นไม่ได้ ต้องดูอาการในวันพรุ่งนี้อีกครั้ง”
“เช่นนั้นก็ได้ เจ้าไปนำน้ำแกงข้
