ของหูเฟิงกำเสื้อผ้าของตนเองจนแน่น เส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ไม่รู้ว่าเขาเสียแรงไปเท่าไร ถึงกดข่มความต้องการที่จะถลันไปยังกระโจมหน่วยแพทย์ได้ เขาถามย้ำชัดทีละคำ “เขาไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่หรือไม่”
ขณะนี้จูซื่อยกน้ำแกงข้าวเข้ามาแล้ว ด้วยกลัวว่าจะร้อนลวกเกินไป เขาจึงใส่มันลงไปในกล่องอาหาร แล้วส่งให้ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า
เขารีบรับไว้ พลางพูดกับหูเฟิงพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่เชื่อเจ้าก็ไปดูเองเถอะ”
ไปดูหรือ เขาอยากไปแน่นอนอยู่แล้ว แต่เขาไปไม่ได้ หมอเฉินรู้จักเขา หูจื้อที่อยู่ข้างๆ กระโจมหน่วยแพทย์ก็รู้จักเขาเช่นกัน หากเขาบุ่มบ่ามไปที่นั่นแล้วพบพวกเขาเข้า ตนเองไม่เพียงถูกเปิดโปง แต่เกรงว่ายังต้องพัวพันไปถึงไป๋จื่อและมู่หยางด้วย
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไปที่นั่นไม่ได้!
…
มู่หยางหลับไปอีกหนึ่งตื่นหลังจากกินน้ำแกงข้าว ยามที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หมอหนุ่มที่สลบไปคนนั้นกำลังใช้สิ่งของแปลกประหลาดขยับไปมาอยู่บนหน้าอกของเขา
ไป๋จื่อเห็นเขาตื่นขึ้นมาแล้ว จึงรีบเก็บเครื่องฟังตรวจ แล้วยิ้มถามว่า “รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”
“เจ้าคือหมอหนุ่มที่รักษาข้าหรือ” มู่หยางมุ่นคิ้ว
นางพยักหน้า “ไม่ใช่แค่ข้านะ ยังไม่
