ท่านหมอเฉินด้วย ข้าชื่อว่าไป๋จื่อ ยินดีนักที่ได้พบเจ้า มู่หยาง”
ความประหลาดใจพลันปรากฏบนบหน้าของมู่หยาง “เจ้ารู้จักข้า?”
ไป๋จื่อนั่งลงที่ข้างกายเขา สายตากวาดมองประตูกระโจมที่มีม่านผ้าปิดไว้อยู่ ไม่มีใครเข้ามา และไม่มีใครเดินอยู่ด้านนอก คราวนี้นางถึงจะกล่าวเสียงเบา “ข้าไม่ได้รู้จักแค่เจ้านะ แต่ข้ารู้จักหูเฟิงด้วย”
สีหน้าของมู่หยางดูลุกลี้ลุกลนขึ้นมา “เจ้ากับเขา เขา…” เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไป เพราะเขาไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าผู้นี้มีความสัมพันธ์ใดกับจิ้นอ๋องกันแน่ รู้เรื่องจิ้นอ๋องมากน้อยเพียงใด แล้วรู้ว่าหูเฟิงก็คือจิ้นอ๋องหรือไม่
ไป๋จื่อเข้าใจกระจ่างแจ้ง จึงกล่าวเสียงเบาดังเดิม “ข้าบอกเจ้าเช่นนี้ เพราะอยากให้เจ้าเอาใจใส่รักษาดูแลบาดแผลอย่างดี ไม่ได้มีเจตนาอื่นใด ก่อนหน้าที่หูเฟิงจะมาที่นี่ เขาอยู่กับข้าตลอด ตอนนี้เขาต้องการให้ข้าช่วยเขา ข้าจึงมาที่นี่ ง่ายๆ เช่นนี้เอง”
มู่หยางเข้าใจแล้วเช่นกัน เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ขอบคุณนะ ขอบคุณเจ้ามาก! หมอไป๋!”
นางลุกขึ้นยืน แล้วพูดกับมู่หยางอีกว่า “เย็นนี้จะมีคนมาพาเจ้าไป เจ้าจงจำไว้ว่าอย่าให้บาดแผลโดนน้ำ และต้องมาท
