ี่นี่วันละครั้งทุกวัน ข้าต้องตรวจดูสภาพการสมานแผล อย่าลืมว่าต้องกินยาให้ตรงเวลาด้วย”
มู่หยางตอบรับคำพูดของนาง แม้กระทั่งจดจำไว้ในใจทุกพยางค์ พลางมองหมอหนุ่มตัวเล็กตรงหน้าด้วยแววตาเลื่อมใส
…
ครั้นม่านราตรีโดรยตัว ค่ายหทารส่งศพออกไปจำนวนหนึ่ง มีทั้งนายทหารที่บาดเจ็บหนักจนรักษาไม่ได้ บ้างเป็นเชลยที่ทนรับบทลงโทษไม่ไหว อีกทั้งยังมีแม่ทัพที่ถูกขังและทนรับการทรมานถึงสามปี แต่สุดท้ายก็ยังไม่ยอมจำนน
ศพถูกโยนลงไปในหลุมฝังศพทั้งหมด ด้วยหมายจะปล่อยให้พวกเขาเน่าเปื่อยไปตามธรรมชาติ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นอาหารอันโอชะของหมาป่าดุร้ายกลางหุบเขา
ในหลุมศพส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว หูเฟิงนำผ้าที่เตรียมไว้แล้วออกมาปิดจมูก ก่อนจะโน้มตัวกระโดดลงไป โดยที่ไม่มีความลังเลเลยสักนิดเดียว
