ค้าหลายที่ จึงรับเงินและตั๋วเงินมาจำนวนหนึ่งด้วย” ไป๋จื่อตอบ
หมอเฉินเข้าใจใจทันที ที่แท้ข้างในใส่เงินไว้นี่เอง มิน่าเล่าถึงห่างกายไม่ได้
ไป๋จื่อกำลังจะเดินไป ทว่าหมอเฉินเรียกนางอีกครั้ง เขามอบป้ายไม้ให้นางแผ่นหนึ่ง “นี่เป็นป้ายประจำตัวของข้า หากทหารลาดตระเวนขวางเจ้า เจ้าก็นำสิ่งนี้ออกมา พวกเขาย่อมเปิดทางให้เจ้าแน่”
นางพยักหน้าพลางกล่าวขอบคุณ คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหมอเฉินที่ภายนอกดูไม่ค่อยเป็นมิตรผู้นี้ จะเป็นคนมีจิตใจเอื้อเฟื้อนัก
เด็กสาวเดินไปยังหน่วยเสบียงตามที่หมอเฉินชี้ ระหว่างทางพบทหารลาดตระเวนจริงๆ ทหารลาดตระเวนเห็นนางถือป้ายประจำตัวของแพทย์ทหาร ก็หลีกทางให้นางโดยไม่พูดอะไร หมอเฉินแห่งแพทย์ทหารไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องด้วยได้ ก่อนหน้านี้ลูกศิษย์ของเขาคนหนึ่งมาช่วยงานที่ค่ายทหาร เวลาว่างมักจะออกไปเดินเล่น และเพราะไม่ได้นำป้ายประจำตัวไปด้วย ทำให้ทหารลาดตระเวนหลายคนรังแก หมอเฉินนำเรื่องนี้ไปบอกแก่แม่ทัพหลายๆ คน บีบให้พวกขาโบยทหารลาดตระเวนสองคนที่รังแกนักเรียนของเขาเสียยี่สิบไม้ถึงจะพอใจ ตั้งแต่นั้นเป็นคนมา เมื่อเหล่าทหารลาดตระเวนในค่ายเห็นคนจากหน่วยแพทย์ก็แทบจะเดินเลี่ยงไปทั้งสิ้น
……….
ตอนที่ 474 กระเป๋าผ้าแห่งความลับ
ผ่านกระโจมใหญ่สามหลังไป นางก็มองเห็นกระโจมที่เปิดโล่งทั้งสี่ด้าน แม้ในกระโจมจะมืดสลัวมาก แต่ก็ยังคงมองเห็นหม้อและเตาภายในนั้นจากแสงจันทร์ละมุนที่สาดส่องลงมา
นอกจากอุปกร
