ณ์ที่วางอยู่เกลื่อนกลาดในหน่วยเสบียง รวมถึงผักและข้าวเหลือๆ จำนวนหนึ่งแล้ว ก็ไม่มีวัตถุดิบสดใหม่อย่างอื่นอีก อยากจะทำอาหารสักมื้อเห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ ของเหลือเหล่านี้จะทำอะไรได้กัน อีกทั้งยังต้องมีกลิ่นที่หูเฟิงคุ้นเคย ต้องให้หูเฟิงรู้ว่าเป็นฝีมือนางทำทันทีที่ได้กลิ่น
ครั้นนึกถึงตอนที่อยู่ในหมู่บ้านหวงถัว เย็นวันหนึ่งนางทำอาหารมากมาย นางต้มผักเหลือและโจ๊กขาวด้วยกัน มันส่งกลิ่นหอมเป็นพิเศษ และจำได้วันวันนั้นหูเฟิงกินไปทั้งหมดสามถ้วยติดต่อกัน
เมื่อคิดว่าจะทำก็ลงมือ นางถกแขนเสื้อขึ้น จุดไฟที่เตาขนาดเล็กอย่างชำนิชำนาญ จากนั้นก็ตั้งหม้อใบเล็กไว้บนเตา ก่อนจะเทข้าวที่เหลือใส่ลงในหม้อ เติมหมูที่ยังไม่ได้ผัดลงไปสักพัก แล้วจึงใส่ผักเหลือๆ ลงไปทีหลัง ครั้นต้มจนน้ำเดือดไปได้ครู่หนึ่ง นางก็เปิดฝาหม้อ พาให้กลิ่นหอมเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่ว
…
หูเฟิงที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ในกระโจมพลันเบิกตาโพลง กลิ่นหอมของอาหารเตะจมูกเขาสายแล้วสายเล่า และเขาคุ้นเคยกับกลิ่นหอมเช่นนี้ยิ่งนัก ราวกับว่าเคยได้กลิ่นมาก่อนหน้านี้แล้ว
ค่ำมืดป่านนี้ ใครกำลังทำอาหารอยู่กัน
จูซื่อที่อยู่ข้างๆ เขาก็พลิกตัวเช่นกัน ก่อนจะยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดกายเขา มือก็พาดอยู่บนไหล่ของเขาเช่นกัน ในปากพึมพำอะไรบางอย่าง เขาจึงดันแขนและขานั้นออกอย่างแผ่วเบา แล้วสวมเสื้อลงจากเตียงไป
เมื่อออกจากกระโจม เขาก็ตรงไปยังหน่วยเสบียง มองเห็นทหารลาดตระเวน
