หารคนที่มาพร้อมกับชายหนุ่มขาหัก เขาหน้าซีดเผือดไร้สี หน้าอกกระชั้นกระเพื่อมขึ้นลง เจ็บปวดมากอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับกัดฟันอดทนอยู่ตลอด ไม่ได้ร้องส่งเสียงแม้สักแอะ
เขากล่าวกับไป๋จื่อ “เจ้าไปดูเขาหน่อยสิ”
ไป๋จื่อนั่งยองลงเบื้องหน้าชายหนุ่มอีกคน นางไม่จับชีพจรให้เขา เพียงยื่นมือไปเลิกเสื้อผ้าชุ่มเลือดบนร่างกายของเขาขึ้น บริเวณใต้สะดือมีบาดแผลยาวถึงห้าชุ่น น่าจะเป็นบาดแผลจากดาบหรือกระบี่
นางไม่ได้แตะต้องบาดแผล จากนั้นก็มองไปยังขาข้างขวาของเขา กางเกงข้างขวาโชกเลือดเช่นเดียวกัน เลือดซึมผ่านผ้าที่ฉีกขาด ส่วนเลือดบนบาดแผลแห้งกรังไปนานแล้ว แต่ยังคงมองเห็นความลึกของแผลจากกระบี่นี้ได้
ไป๋จื่อฉีกผ้าข้างๆ บาดแผลออก หลังจากสังเกตอย่างละเอียดแล้ว ในที่สุดคิ้วที่ขมวดมุ่นก็คลายออก
“โชคดียิ่งนัก!”
หมอเฉินเลิกคิ้ว จ้องมองไป๋จื่อที่กำลังยิ้มจางๆ ถามว่า “โชคดีอย่างไร”
ไป๋จื่อลุกขึ้นยืน แล้วชี้ไปยังบาดแผลทั้งสองบนร่างกายของชายหนุ่ม “บาดแผลสองที่นี้ ดูท่าทางเหมือนจะเป็นบาดแผลที่หนักมาก แต่ความจริงแล้วเป็นเพียงบาดแผลที่ภายนอก ไม่ได้ลึกมากจนถึงกระดูกและเส้นเอ็น หลังจากทำการรักษาแล้ว ใช้เวลาไม่นานแผลก็สมานได้แล้วขอรับ”
………
ตอนที่ 472 หมอเฉิน (2)
หมอเฉินถามอีก “ถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะรักษาอย่างไร”
“ทำความสะอาดบาดแผลก่อน แล้วค่อยเย็บปากแผลที่ถูกดาบหรือกระบี่ฟัน จากนั้นก็รักษาความสะอาดต่อไป ใช้เหล้าต้มเช็ดแผลทุกเช้า
