เย็น ไม่จำเป็นต้องทายา เจ็ดวันค่อยตัดไหม เพราะปากแผลสมานแล้วขอรับ” ไป๋จื่อกล่าวตอบ
เย็บผิวหนังและเนื้อที่ถูกฟัน ไม่ต้องใช้ยาใส่แผลหรือนี่ เขาไม่เคยได้ยินการรักษาเช่นนี้มาก่อนเลย
สำหรับเขาแล้วควรจะทายาสำหรับบาดแผลฉีกขาดคุณภาพดี เพื่อหยุดการเน่าเปื่อยของเนื้อ ทั้งยังควรจะเปลี่ยนยาวันละหนึ่งครั้งในทุกวัน วิธีการรักษาเช่นนี้ถึงจะพบเห็นได้ง่ายที่สุด เขาเป็นหมอมาหลายสิบปีแล้ว ทว่ายังไม่เคยได้ยินใครใช้การเย็บรักษาบาดแผลเช่นนี้กับคนมาก่อนเลย
ดูท่าทางวันนี้เขาจะได้เปิดโลกทัศน์แล้ว
หมอเฉินกล่าว “เอาอย่างนี้ดีกว่า ข้ามอบหมายให้เจ้ารักษาผู้ป่วยคนนี้ ทางนั้นมีคนที่บาดเจ็บคล้ายๆ กันกับเขาอยู่ด้วย ข้าจะใช้วิธีของข้ารักษา แล้วพวกเรามาเทียบกันดู ว่าวิธีการรักษาของใครจะมีประสิทธิภาพมากกว่ากัน”
ไป๋จื่อยิ้มจาง “ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้นะขอรับ ทว่าจะตัดสินแพ้ชนะการอย่างไร ชนะแล้วเป็นอย่างไร หรือแพ้แล้วจะเป็นอย่างไร”
ใบหน้าที่ถมึงทึงของหมอเฉินเผยรอยยิ้ม “เจ้าพูดถูก ในเมื่อต้องตัดสินแพ้ชนะ ก็ย่อมต้องมีรางวัล ไม่เช่นนั้นแล้วจะมีความหมายอะไร”
เขายิ่งมองเด็กคนนี้ก็ยิ่งรู้สึกสนใจ จึงยิ้มถาม “เจ้าลองว่ามาสิ ว่าเจ้าต้องการรางวัลอะไร”
ไป๋จื่อยิ้มมุมปาก กล่าวในใจว่าหมอเฉินช่างเป็นคนที่มีแนวทาง รู้ว่านางมีเป้าหมายอยู่แล้ว จึงมอบโอกาสให้นางเสียเลย
นางเองก็ไม่เกรงใจเช่นกัน กล่าวไปตามตรงว่า “หากข้าชนะ ท่านให้ข้าอยู่เป็นผู้
