นกัน เพียงมุ่งหน้าเลียบถนนหลวงไปยังทิศเหนือ ไม่เปลี่ยนทิศทาง ปลายทางถนนหลวงก็คือชายแดนแล้ว เมื่อถึงปลายทางก็จะพบผู้คุมค่ายทหาร หลังจากแสดงรายการสินค้าที่นำมาส่งแล้ว ย่อมได้พบคนรับสินค้า
ทันทีที่นางถึงปลายทางของถนนหลวง ท้องฟ้าก็มืดลงโดยสมบูรณ์ เป็นอย่างที่คาดไว้ นางถูกผู้คุมค่ายทหารขวางไว้โดยพลัน “เจ้าเป็นใคร ไม่รู้หรือไรว่าที่นี่เป็นค่ายทหาร ยังจะกล้ามาบุกรุกอีกหรือนี่”
เด็กสาวรีบลงจากรถ นำรายการสินค้าออกมา แล้วกล่าวกับผู้คุมทั้งสองคนว่า “นายทหารทั้งสอง ข้าเป็นพนักงานของโถงสมุนไพรในเมืองชิงหยวน หลายวันก่อนมีนายทหารสองคนไปสั่งขี้ผึ้งยาที่โถงสมุนไพรของพวกข้า หลังจากพวกข้าเร่งทำขี้ผึ้งยาให้แล้ว ก็นำมาส่งให้ในทันที นายทหารทั้งสองท่านโปรดอำนวยความสะดวกด้วย”
เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายมาส่งยา ความดุดันบนใบหน้าของนายทหารทั้งสองก็อ่อนลงหลายส่วนโดยพลัน แล้วรับรายการสินค้าในมือไป๋จื่อ “เจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะไปตามคนมาให้”
ไป๋จื่อพยักหน้าหงึกหงัก ที่ตรงนี้เหลือผู้คุมเพียงหนึ่งคน ส่วนอีกคนหนึ่งนำรายการสินค้ากลับเข้าไปในค่ายทหารแล้ว
หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม ผู้คุมคนนั้นก็พาบุรุษร่างผอมสูงคนหนึ่งมา เขาพิจารณาไป๋จื่อตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางลูบเคราน้อยๆ ที่ใต้คางด้วย “วันนั้นข้าไปที่โถงสมุนไพรเช่นกัน แต่ไม่ยักเจอเจ้านะ”
“ข้าทำหน้าที่ส่งสินค้าโดยเฉพาะ ท่านย่อมไม่พบข้า” ไป๋จื่อกล่าวยิ้มๆ
บุรุษผู้น
