ยซ้ำ
“ไยก่อนหน้านี้ไม่เห็นพวกเจ้ามาขอขนมกินจากข้าเลย แต่ช่วงนี้กลับขยันมาที่นี่บ่อยนัก นี่มันอะไรกัน ใครบอกเจ้าว่าข้ามีขนมหรือ ถึงแม้ข้าจะมี แล้วตาเฒ่ายายเฒ่าสองคนอย่างข้ากินไม่ได้ ต้องให้พวกเจ้ากินเท่านั้นหรือไร”
หลี่ซื่อถลึงตา “ท่านพูดอะไรของท่าน ข้าไม่ได้ขอไปกินเองเสียหน่อย ข้าขอไปให้หลานชายของท่านกินต่างหาก ท่านนี่จริงๆ เลยนะ ลูกคนอื่นกลับเอ็นดู ส่วนหลานชายตัวเองกลับไม่สนใจใยดี มีปู่ย่าบ้านไหนเป็นอย่างพวกท่านบ้าง”
หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกโมโหมาก คล้ายกับมีไฟสุมอยู่ในอกจนเอ่อท้น เขาชี้หลี่ซื่อด้วยนิ้วมือที่สั่นเทาไม่ยอมหยุด “เจ้ามันชั่วร้ายนัก เจ้ากล้าพูดออกมาเช่นนี้ได้อย่างไร ใครกันที่ไม่ยอมให้พวกข้าเจอกับหลาน พวกข้าส่งข้าวของไปให้หลานตั้งหลายอย่าง แต่เจ้าไม่ให้ข้าเห็นแม้กระทั่งหน้าของเขา แล้วเจ้ายังมีหน้ามาพูดจาเช่นนี้อีกรึ”
เขาปวดใจแปลบๆ พยายามสงบไฟโทสะนี้ให้ได้มากที่สุด ทว่าไฟโทสะลุกโชนเหมือนกับภูเขาไฟก็ไม่ปาน จะกดอัดไว้อย่างไรก็ทำไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะกดเก็บความรู้สึกนี้มาเนิ่นนานแล้ว เมื่อได้ระบายออกมาเสียบ้าง จึงไม่อาจจัดการกับมันได้เลย
หลี่ซื่อเท้าสะเอว มือข้างหนึ่งชี้หน้าต่อว่าหัวหน้าหมู่บ้าน “ในเมื่อวันนี้พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เช่นนั้นพวกเราก็พูดกันอย่างตรงไปตรงมาดีกว่า เหตุผลที่ข้าไม่ให้ท่านเจอหลาน นั่นล้วนเป็นความผิดของท่าน ท่านเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ได้รับเงินเดือนในทุกเดือน
