ตอนที่ 457 ไม่นับการแยกบ้าน (2)
“เจ้ารอง แม้พวกเจ้าจะแยกบ้านไปแล้ว แต่จะดีร้ายอย่างไรนางก็เป็นแม่ของเจ้า วันนี้นางตกทุกข์ได้ยาก เจ้าช่วยเหลือนางสักหน่อยย่อมเป็นเรื่องที่ควรทำ เอาอย่างนี้ ข้าจะตัดสินให้พวกเจ้าอย่างเป็นธรรม พี่ใหญ่และสะใภ้ใหญ่ของเจ้าไม่เกี่ยว พวกเขามีมือมีเท้า ให้พวกเขาหาหนทางเอาชีวิตรอดเอง แต่หญิงชรานับว่าเกี่ยวข้อง มอบข้าวให้นางเดือนละห้าชั่ง อย่างอื่นไม่เกี่ยวกัน เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร” หัวหน้าหมู่บ้านถามเจ้ารอง
เจ้ารองมองไปทางจางซื่อ บัดนี้จางซื่อมีไฟสุมทรวงอยู่ นางไม่อยากตอบรับข้อเสนอนี้ แต่ที่หัวหน้าหมู่บ้านพูดก็มีเหตุผล อย่างไรเสียหญิงชราก็เป็นแม่แท้ๆ ของเจ้ารอง ไหนเลยบุตรชายจะทนมองแม่ของตนเองอดตายได้แล้ว
ในที่สุดจางซื่อก็พยักหน้า ก่อนจะไม่กล่าวอะไรอีก เพียงหมุนกายกลับเข้าเรือนไป
เจ้ารองพลันโล่งใจ ก่อนจะรีบกล่าวกับหัวหน้าหมู่บ้านว่า “ได้ขอรับ ตกลงตามนี้”
หลิวซื่อร้อนรนขึ้นมา ตะโกนเสียงดัง “ห้าชั่งเท่านั้น? นี่จะไปพอให้ใครกินกัน อย่าว่าแต่หนึ่งเดือนเลย แค่สองสามวันก็ไม่เหลือแล้ว!”
หัวหน้าหมู่บ้านมองนางด้วยสีหน้าบึ้งตึง ด้วยใจรังเกียจนางนัก “เจ้าหูเฝื่อนหรือไร ฟังไม่ชัดเจนใช่หรือไม่ ข้าวนี้เจ้ารองมอบให้หญิงชราด้วยความกตัญญู ห้าชั่งนี้ไม่มากหรอก ส่วนพวกเจ้าเป็นบ้านใหญ่ เจ้ารองให้เท่าไร พวกเจ้าก็ต้องให้ในปริมาณเท่ากัน แต่สำหรับข้าแล้ว พวกเจ้ามีที่ดินมากกว่าบ้านรองห
