นึ่งหมู่ ก็ควรจะให้มากกว่าถึงจะถูกต้อง ถึงแม้ห้าชั่งจะไม่พอ แต่เมื่อรวมกับห้าชั่งที่พวกเจ้าให้แล้ว ก็น่าจะเพียงพอแล้วกระมัง”
หญิงชราลอบกลอกตาขาว พวกบ้านใหญ่ยังหวังให้บ้านรองเลี้ยงอยู่เลย แล้วพวกเขาจะมอบข้าวให้นางได้อย่างไร อย่าได้ฝันกลางวันจะดีกว่า
หัวหน้าหมู่บ้านเห็นหลิวซื่อไม่พอใจ จึงโบกมือว่า “เอาละ เรื่องนี้ตกลงกันตามนี้ ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว”
เมื่อละครฉากใหญ่จบลง ผู้คนที่มาดูความคึกคักก็ตามหลังหัวหน้าหมู่บ้านจากไป นอกบ้านสกุลไป๋กลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
หลิวซื่อเห็นเจ้ารองไปแล้ว นางจึงรีบก้าวเข้าไปประคองแม่สามี “ท่านแม่ ลูกไม้นี้ใช้ได้ทีเดียวเลยนะเจ้าคะ พวกเราลองใช้ลูกไม้นี้กับไป๋จื่อและจ้าวหลานบ้างดีหรือไม่”
หญิงชรามองตาขวางใส่สะใภ้ใหญ่ กล่าวอย่างไม่ใคร่จะพอใจ “พวกเราเคยใช้ลูกไม้พรรค์นี้กับพวกนางไม่น้อยแล้ว เจ้สคิดว่ามีประโยชน์อยู่หรือ” นางเองก็รู้สึกกลุ้มใจ เมื่อก่อนไป๋จื่อดูไม่เหมือนคนที่ใจแข็งเหมือนหินเช่นนี้ ไยวันนี้ถึงเปลี่ยนไปเหมือนกับเป็นคนละคนได้
“ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไร” หลิวซื่อแค่นหัวเราะ นางกลอกตาหนหนึ่ง แล้วประคองหญิงชราให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ในลานบ้าน ใบหน้ามีรอยยิ้มประจบสอพลอ “ท่านแม่ อีกเดี๋ยวข้าจะไปนำข้าวมาจากเจ้ารอง ท่านวางใจเถอะ ข้าจะต้องช่วยท่านนำข้าวมาให้ได้เลย”
หญิงชรารู้จักลูกสะใภ้คนนี้ดีที่สุด นางจึงเข้าใจจุดประสงค์ที่อีกฝ่ายพูดเช่นนี้ออกมาอย่างแจ
