มีชีวิตที่สุขสบาย แต่พวกข้ากลับต้องใช้ชีวิตซอมซ่อ ท่านมีใจรักบุตรชายของท่านบ้างหรือไม่ หากท่านรักเขาจริง ท่านก็ควรนำเงินเดือนของท่านออกมา ให้ข้าจัดการดูแลเงินของครอบครัว…”
หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกเพียงว่าหน้ามืดตาลาย ใบหน้าของหลี่ซื่อที่อยู่เบื้องหน้าบิดเบี้ยว ปากยังคงขยับไม่หยุด ทว่าเขาฟังวาจาของนางไม่รู้เรื่องอีกแล้ว
ปากที่ขยับพ่นละอองน้ำลายอย่างต่อเนื่องของหลี่ซื่อพลันหุบลง นางเห็นชายชราล้มลงตรงหน้ากับตาตนเอง “นี่…ท่านเป็นอะไรไป ท่านอย่ามาแกล้งทำหน่อยเลย ข้ายังไม่ทันได้ลงมือเลยนะ ท่านล้มลงไปเอง ไม่เกี่ยวกับข้า”
ฮูหยินอันได้ยินเสียงจากในเรือน จึงกล่าวในใจว่าแย่แล้ว ก่อนจะรีบถลันออกมาข้างนอก เห็นสามีของตนล้มตะแคงอยู่บนพื้น ส่วนลูกสะใภ้ยืนอยู่ข้างๆ เขา ไม่เข้าไปประคองแม้สักนิด ปากขยับพะงาบๆ ไม่รู้ว่าพูดอะไรอยู่ นางจึงพุ่งตัวเข้าไปถึงข้างกายของเขา สีหน้าของนางในเวลานี้ซีดเซียวจนน่ากลัว ขณะเดียวกันก็เขย่าร่างของเขาเรื่อยๆ หมายจะปลุกเขาให้ฟื้นขึ้นมา แต่เขากลับไม่ตอบสนองนางแม้สักกระผีก นางอยากจะประคองเขาลุกขึ้น ทว่าตนเองก็ไม่ได้มีเรี่ยวแรงมากขนาดนั้น
……….
ตอนที่ 460 หูเฟิงส่งจดหมายมา (3)
หรูเอ๋อร์ก็วิ่งออกมาจากในเรือนเช่นกัน หลังจากเห็นสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว นางกลับใจเย็นยิ่งกว่าใครๆ ทั้งยังบอกกับฮูหยินอันว่า “ท่านย่า รีบให้คนไปตามพี่ไป๋มาแล้ว พี่ไป๋เก่งวิชาแพทย์ที่สุดเลย”
ฮูหยินอันเงยหน้า
