ู่
หลี่ซื่อร้อนใจจนต้องกระทืบเท้า “นี่ๆๆ เหตุใดเป็นลมไปอีกคนแล้ว นางคงไม่ได้มีอาการลมชักหรอกกระมัง” หากสองสามีภรรยาสูงวัยต่างก็เป็นโรคลมชักกันทั้งคู่ เช่นนั้นนางไม่ต้องปรนนิบัติพวกเขาทั้งสองคนไปพร้อมๆ กันหรือไร
แย่แล้ว!
“ท่านหมอลู่ ท่านเป็นพยานให้ข้าด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับข้า ข้าไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น และไม่ได้ทำอะไรเลยด้วย” หลี่ซื่อพูดเสียงดังใส่หมอลู่
หมอลู่มองตาขวางใส่นาง ครั้นพูดจาก็ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร “มาพูดเรื่องพวกนี้เอาตอนนี้จะไปมีประโยชน์อะไร ยังไม่รีบพานางเข้าไปในเรือนอีกหรือ”
ยามไป๋จื่อรีบร้อนมาถึง หมอลู่กำลังฝังเข็มให้ฮูหยินอันอยู่ ฮูหยินอันไม่ได้เป็นอะไรมาก ฝังเข็มไปสองเข็มก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว
ไป๋จื่อเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า ก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านเป็นอย่างไรเจ้าคะ”
ฮูหยินอันรีบลุกขึ้นเพื่อลงจากเตียง นางปรี่เข้าไปจับมือของไป๋จื่อไว้แน่น “จื่อยาโถว เจ้าต้องช่วยจ่างฟู่นะ ต้องช่วยเขาให้ได้!”
