นทันที นางอ่านอย่างละเอียดเสียรอบหนึ่ง ทุกตัวอักษรชัดเจน ตราประทับนิ้วมือแจ่มแจ้งหาใดเปรียบ ของพรรค์นี้ไม่มีทางเป็นของปลอมไปได้ เพราะนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงทั้งชีวิตของสตรีนางหนึ่งเลยทีเดียว
แม่นมอู๋ส่งหนังสือฉบับนั้นคืนให้ไป๋จื่อ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าเองก็กลับไปได้อย่างสบายใจ ไม่รบกวนแม่นางแล้ว”
ไป๋จื่อพยักหน้า มองอีกฝ่ายจากไปด้วยสายตาเฉยชา ในใจรู้สึกกลัดกลุ้มเป็นอย่างยิ่ง แต่ในขณะเดียวกันนางก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่านี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ต่อไปนางอาจจะได้พบเจอความท้าทายที่มากกว่านี้อีก
แต่ไม่ว่าจะเป็นความท้าทายอะไร ก็อย่าหวังว่านางจะพ่ายแพ้
โจวเสี่ยวเฟิงยืนอยู่ข้างกายไป๋จื่อตลอดเวลา เห็นนางรับมือกับแขกจากเมืองหลวงอย่างเยือกเย็น เมื่อนางบอกว่าตนเองมีคู่หมั้นแล้ว เขารู้สึกแปลกใจมาก และไม่เชื่อว่าที่นางพูดเป็นความจริง เขาคิดว่านางใช้ลูกไม้นี้เพื่อหลบเลี่ยงผู้อาวุโสจากสกุลเมิ่งผู้นี้เท่านั้น
