าเขาอยากเรียนหนังสือ ทั้งยังเรียนได้ไม่เลวอีกด้วย
……….
ตอนที่ 438 ควันโหม
กลับกัน คำตอบของลู่ผิงอันธรรมดามาก ไม่ได้มีตรงไหนโดดเด่น คนอ่านครั้งเดียวก็ลืมเสียแล้ว
เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงให้โจวเสี่ยวเฟิงมาเข้าเรียนในอีกสามวันหลังจากนี้ และถามว่าไป๋จื่ออยากเข้าเรียนด้วยหรือไม่
ไป๋จื่อรีบโบกมือ “ขอบคุณความเมตตาของอาจารย์เจ้าค่ะ แต่ที่บ้านข้ามีงานกองโต ข้าปลีกตัวออกมาไม่ได้จริงๆ แต่หากวันหน้าหากมีโอกาส ข้าจะต้องมารบกวนอาจารย์แน่เจ้าค่ะ” นางปฏิเสธอย่างสุภาพ ล้อเล่นอะไรกันนี่ นางยังเรียนหนังสือในยุคปัจจุบันไม่พออีกหรืออย่างไร
ทุกคนออกจากสำนักศึกษาหลังจากจ่ายค่าเรียนเรียบร้อย ส่วนอาจารย์สวี่นั่งอยู่ในห้องเรียนเพียงลำพัง เงียบงันอยู่ในภวังค์ความคิดไปทั้งเช้า โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
…
ชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือ
หูเฟิงกำลังหั่นผัก อารมณ์ดีไม่น้อย สองวันนี้เขาล้วนเป็นคนไปส่งอาหารที่ค่ายบูรพาที่เจ็ด โจวกังและฟู่เจิงแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นทีเดียว แม้พวกเขาจะได้รับความทรนานมานานนัก แต่ก็โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรงถึงชีวิต ขอเพียงดูแลร่างหายให้ดี ย่อมต้องมีวันที่หายดีเป็นแน่
สิ่งที่เขาจะทำในตอนนี้ ก็คือหาโอกาสช่วยพวกเขาออกมา
ทันใดนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในกองเสบียง ตะโกนบอกเหล่าผู้คนที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา “ตีกันแล้ว ตีกันแล้ว!”
จูซื่อหยุดงานในมือ
