้องการจะเป็นนายหญิงแห่งสกุลเมิ่งหรือไร”
สายตาของเมิ่งหนานมองเพียงหนังสือ ไม่ได้มองผู้เป็นมารดาอีก “ท่านเองก็อ่านจดหมายแล้ว นางบอกหรือว่าต้องการเป็นนายหญิงแห่งสกุลเมิ่ง ข้าต่างหากที่อยากแต่งกับนาง แต่นางไม่ยินยอม แล้วท่านยังจะกังวลใจอะไรอีก”
เมื่อสวี่ซื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ่งมีเพลิงโทสะสุมอกหนักข้อกว่าเก่า บุตรชายของนางสูงศักดิ์มากนัก ไยเด็กสาวนางนี้ถึงปฏิเสธเขาได้ คนที่ปฏิเสธนางควรจะเป็นคุณชายเมิ่งผู้นี้ถึงจะถูกต้อง
“ฮูหยิน อย่าได้ใส่อารมณ์กับคุณชายเพราะเด็กสาวบ้านป่าคนหนึ่งเลยนะเจ้าคะ เรื่องนี้พวกเราค่อยๆ ตกลงกันก็ได้” แม่นมอู๋ที่ตามสวี่ซื่อมาด้วยพูดเสียงเบา
ในใจของสวี่ซื่อก็คิดเช่นนั้น นางยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเด็กสาวนางนั้นเลย โยนโทสะใส่เมิ่งหนานไปย่อมไม่ใช่เรื่องดีอยู่แล้ว
ความโกรธขึ้งในใจของนางค่อยๆ ลดลง นางสูดหายใจเข้าเต็มปอด แล้วกล่าวกับเมิ่งหนานว่า “หนานเอ๋อร์ ไม่ว่าแม่จะทำอะไรล้วนคำนึงถึงเจ้า เจ้าอย่าได้กล่าวโทษข้าเลยนะ”
“ท่านแม่ นางไม่อยากมาเมืองหลวงก็เพราะนางอยากใช้ชีวิตอิสระ หากท่านถือสิทธิ์ใดไปรบกวนนาง ทำเรื่องอะไรที่ไม่สมควรทำ ก็อย่าเสียใจหากข้าจะโกรธเคืองท่านเลย” เมิ่งหนานกล่าว
……….
ตอนที่ 434 ปลูกอะไร
สวี่ซื่อแข็งค้างไปทั้งตัว มองบุตรชายที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ บุตรชายที่ว่านอนสอนง่าย ไม่เคยขัดคำสั่งนางแม้แต่ครั้งเมื่อในอดีต ก็คือคนที่อยู่เบื้องหน้านา
