ตอนที่ 431 ต้องเป็นของดีแน่ๆ
นางต้องดูให้ได้ว่าข้างในนั้นเป็นอะไร หากเป็นข้าวสาร ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องนำกลับไปสักหน่อยให้ได้
จางซื่อแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ไม่จำเป็น นี่ล้วนเป็นซาลาเปาไส้เนื้อ หากมอบมันให้สุนัขแล้ว ข้ายังจะได้อะไรกลับมาอีกเล่า”
ซาลาเปาไส้เนื้อ? ให้สุนัข? ในชามกระเบื้องใบนั้นใส่ซาลาเปาไส้เนื้อเอาไว้หรือ แล้วให้สุนัขหมายความว่าอย่างไร
หลิวซื่อกำลังจะเอ่ยถาม สมองก็พลันกระจ่างแจ้ง อีกฝ่ายกำลังด่านางอยู่นี่นา ด่าว่านางเป็นสุนัข มอบซาลาเปาไส้เนื้อกับสุนัข ย่อมไม่มีทางได้อะไรกลับคืน!
แต่กว่านางจะคิดได้ เมื่อคิดจะไปเอาความ จางซื่อกับเจ้ารองก็เดินไปถึงหน้าประตูบ้านของจางซานสุ่ยแล้ว เจ้าบ้านกำลังผ่าฟืนอยู่พอดี เมื่อเห็นพี่สาวและพี่เขยของตนมาถึง เขาก็หยุดงานในมือลงทันที เพื่อออกไปต้อนรับทั้งสองคน
หลิวซื่อไม่กล้าเดินหน้าเข้าไปอีก แม้จางซานสุ่ยผู้นั้นจะเป็นน้องชายของจางซื่อ แต่เขากลับดูแลจางซื่อราวกับตนเองเป็นพี่ใหญ่ หากเขารู้ว่านางขโมยเสบียงอาหารของจางซื่อไป นั่นไม่เท่ากับนางหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ
กระนั้น นางก็ไม่อยากจะจากไปเช่นนี้ จึงยืนแอบฟังอยู่ไม่ไกล
จางซานสุ่ยถาม “พวกท่านมาแล้ว เจินจูกับฟู่กุ้ยรออยู่ได้พักหนึ่งแล้ว ข้าถามพวกเขาว่ามีเรื่องอะไร พวกเขาก็ไม่ยอมบอก แท้จริงแล้วมีเรื่องอะไรกันแน่รึ”
จางซื่อยิ้มกล่าว “จื่อยาโถวให้อาหารพวกข้ามาจำนวนหนึ่ง พวกข้าจึงนำมากินร่วมกันกับพ
