เมิงหนานเปิดซองจดหมายอย่างรวดเร็ว พลางยิ้มกว้าง “พูดต่อไปสิ เขาจะต่อว่าว่าอย่างไร”
จินเสี่ยวอันรีบกระแอมสองเสียง พยายามขยิบตาให้เมิ่งหนาน
ไหนเลยตอนนี้เมิ่งหนานจะสนใจมองสีหน้าของอีกฝ่าย สองตาของเขาแทบจะแนบชิดอยู่บนจนหมาย ทว่าเขายังไม่ทันได้อ่านจดหมายที่เพิ่งดึงออกมาจากในซอง จดหมายก็ถูกใครบางคนแย่งไปแล้ว
“ข้าอยากจะเห็นนัก ว่าจดหมายที่ทำให้ลูกชายของข้ากระสับกระส่ายในทุกวัน ทั้งยังวิ่งออกจากห้องวันหนึ่งเสียแปดรอบ แท้จริงแล้วเป็นอย่างไรกันแน่”
ฮูหยินสกุลเมิ่ง สวี่ซื่อถือจะหมายไว้ในมือ แต่ดวงตากลับจับจ้องเมิ่งหนานที่กำลังมีสีหน้าตะลึงลาน
เมิ่งหนานข่มความต้องการแย่งจดหมายกลับมาเอาไว้ ทว่าจู่ๆ สวี่ซื่อก็นำมือไปไพล่หลัง “เป็นอะไรไป แม่ดูไม่ได้เลยหรือไร”
“ท่านแม่ นี่เป็นจดหมายของข้า ท่านจะอ่านจดหมายของข้าตามใจชอบได้อย่างไร ข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ข้าเองก็มีชีวิตและสหายของตัวข้าเองเช่นเดียวกัน” เมิ่งหนานกล่าวพลางมุ่นคิ้ว
สวี่ซื่อยิ้มเย็น “ดูท่าทางร้อนใจของเจ้าสิ คงจะเป็นแม่นางคนหนึ่งกระมัง เพราะนางผู้นี้ เจ้าถึงไม่ยอมแต่งกับเสวี่ยเอ๋อร์ใช่หรือไม่”
