ห็นว่ายายแก่อย่างนางเป็นคนโง่หรือไร เจ้าใหญ่เรอออกมาเสียงดังขนาดนั้น กินโจ๊กไปแค่ครึ่งถ้วยจะเรอออกมาได้อย่างไร
หญิงชราคร้านจะโต้เถียงกับนาง จึงกลับหลังหันอย่างเชื่องช้า “หากเจ้าไม่ขโมยข้าวของบ้านรอง พวกเขาจะนำอาหารไปที่บ้านของจางซานสุ่ยหรือไม่ พวกเขาทำเช่นนั้นเพราะต้องการหลบเลี่ยงใคร เจ้าไม่รู้อยู่แก่ใจเลยหรือ ตอนกินอะไรไม่นึกถึงยายแก่อย่างข้า ตอนนี้คิดจะไปต่อสู้กับคนอื่นแล้ว ถึงค่อยคิดถึงข้าอย่างนั้นสินะ”
ตอนนี้ไม่ว่าหลิวซื่อจะพูดอะไร นางก็ไม่อยากจะเชื่อแล้ว สตรีนางนี้ต่อหน้าอย่าง ลับหลังอย่าง ไม่มีความน่าเชื่อถือเลยสักนิด
น่าเสียดายจริงๆ หากบ้านรองยังไม่ได้แยกบ้าน ชีวิตของหญิงชราอย่างนางคงจะไม่น่าเวทนาถึงเพียงนี้ ตอนนี้สิ เงินที่เก็บมาทั้งชีวิตล้วนให้เจ้าใหญ่ถลุงเล่น เสบียงอาหารที่ใช้สำหรับฤดูหนาวก็หมดไปแล้ว แล้วนางจะยังมีชีวิตต่อไปได้อีกหรือนี่
…
จวนสกุลเมิ่ง เมืองหลวง
“คุณชายๆ” จินเสี่ยวอันถลันเข้าไปในห้องหนังสือที่เมิ่งหนานอยู่ด้วยความตื่นเต้น
เมิ่งหนานกำลังอ่านหนังสือ เขาถามทั้งที่ไม่เงยหน้าขึ้น “มีอะไรอีก”
จินเสี่ยวอันยกจดหมายในมือขึ้น “คุณชาย แม่นางไป๋ตอบจดหมายแล้วขอรับ”
เมิ่งหนานเงยหน้าขึ้นโดยพลัน ก่อนจะมองเห็นจดหมายฉบับหนึ่งในมือของจินเสี่ยวอันจริงๆ เขาจึงโยนหนังสือในมือทิ้งไป แล้วปรี่ไปแย่งมากจากจินเสี่ยวอัน
“ดูท่าทางเหมือนลิงของท่านสิ หากนายท่านเห็นเข้า เขาต้องต่อว่า…”
