อบกลับ
เมื่อหญิงชราได้ฟังดังนั้น นางก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ไผ่ทันที พร้อมทั้งขึ้นเสียงถาม “เจ้าบอกว่าพวกเขานำข้าวของไปที่บ้านจางซานสุ่ยรึ”
หลิวซื่อพยักหน้า “ถูกจ้องเจ้าค่ะ ข้าเห็นเองกับตา ทั้งยังบอกอีกว่าจะกินด้วยกันที่บ้านของพวกเขาด้วย”
ไฟในอกยิ่งลุกโหมในใจของหญิงชรา นางเลี้ยงลูกชายคนนี้มาเสียเปล่าจริงๆ มีอาหารก็ไม่นำกลับบ้าน กลับนำไปให้คนอื่น เขาเป็นคนโง่หรือไร ไม่รู้หรือว่าท้องของแม่แก่ๆ คนนี้ยังคงหิวอยู่
สะใภ้ใหญ่เห็นสีหน้าของหญิงชรามีแต่โทสะ จึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน นางเองก็รู้สึกร้อนใจเช่นกัน ด้วยกลัวว่าคนอื่นจะกินอาหารเหล่านั้นจนหมด ไปหาพวกเขาเสียตอนนี้อาจจะยังพอนำกลับมาได้บ้าง
“ท่านแม่ ท่านยังตะลึงอะไรอยู่หรือ รีบไปเถอะเจ้าค่ะ!”
หญิงชรามองตาขวางใส่จางซื่อ “ไป? ไปที่ใดกัน!”
“แน่นอนว่าต้องเป็นบ้านของจางซานสุ่ยเจ้าค่ะ ของของน้องรอง จะให้จางซานสุ่ยเอาเปรียบไปได้อย่างไร ครอบครัวของพวกเรายังหิวอยู่เลยนะเจ้าคะ” หลิวซื่อพูดพลางทำหน้าตาว่าควรจะเป็นเช่นที่ตนพูด
แม่สามีแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “หิว? ข้าว่ามีเพียงยายแก่ๆ อย่างข้าที่หิวกระมัง เมื่อกลางวันพวกเจ้าไม่ใช่ว่ากินจนอิ่มท้องแล้วหรือ”
หลิวซื่อยิ้มแหง “ท่านก็กินด้วยไม่ใช่หรือเจ้าคะ พวกข้าก็ไม่ได้กินมากไปกว่าท่านเท่าไร เพราะตักให้เสี่ยวเฟิงกินมากกว่าสองคำ ข้ากับเจ้าใหญ่สองคนกินยังไม่ถึงหนึ่งถ้วยเลย”
สองคนกินหนึ่งถ้วย? เ
