อีกฝ่ายมาจัดการกับพวกเขา
หลิวซื่อรีบร้อนกลับไปที่สกุลไป๋ ทั้งวันนี้หญิงชราได้กินเพียงโจ๊กใสๆ เพียงครึ่งถ้วย ขณะนี้จึงหิวจนทรมาน พร้อมกับนั่งถอนหายใจเสียงดังอยู่ในลานบ้าน ได้แต่หวนคิดถึงวันเวลาที่ดีก่อนหน้านี้ เพราะครั้นคิดถึงช่วงเวลาอันยากลำบากในปัจจุบันแล้ว นางก็ยิ่งมีไฟสุมอยู่ในทรวง!
ทันทีที่หลิวซื่อกลับถึงบ้าน นางเห็นแม่สามีกำลังนั่งอยู่ในลานบ้าน จึงรีบเข้าไปรายงานว่า “ท่านแม่ ท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้พวกน้องรองอยู่ที่ใด”
หญิงชราชำเลืองมองนางด้วยสายตาเย็นชา “เจ้านำเสบียงอาหารสุดท้ายของพวกเขามากินแล้ว หากพวกเขาไม่ไปกินข้าวที่บ้านจางซานสุ่ย กลับมาที่นี่ไม่เท่ากับหิวตายหรือไร”
หลิวซื่อบ่นเสียงเบา “ข้าไม่ได้กินคนเดียวสักหน่อย ท่านเองก็กินด้วยไม่ใช่หรือ” จากนั้นนางก็ลอบถอนใจ แม้หญิงชราจะอายุมาก ทว่าความคิดของนางยังคงโลดแล่น นางยังไม่ได้ทันได้พูดอะไร ก็รู้เสียแล้วว่าเจ้ารองไปที่ใด
“แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเขานำข้าวของอะไรไปที่นั่นบ้าง” หลิวซื่อมีสีหน้าเสียดาย พลันดึงดูดความสนใจของหญิงชราได้สำเร็จ
“นำข้าวของไปด้วย? ตกปลาได้อีกแล้วหรือ” หญิงชราถาม
หลิวซื่อโบกมือ “ไม่ใช่ปลาเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าพวกเขาใช้ความสามารถอะไร ถึงได้ข้าวมาจากนางเด็กน่าตายไป๋จื่อนั่น รวมถึงขนมไหว้พระจันทร์ แล้วยังมีอาหารที่ข้าไม่รู้จักอีกหนึ่งชามใหญ่ ใส่ลงในชามคุณภาพดีเช่นนั้น ต้องเป็นของดีแน่ๆ”
……….
ตอนที่ 432 มีจดหมายต
