ยังมีข้าวเหลือหรือไม่ ท่านพ่อ ท่านแม่ และน้องชายของข้ายังรอกินข้าวอยู่นะ!”
หลิวซื่อแบมือ “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร พวกข้าเองก็หิวมาสองวันแล้วเช่นกัน ไม่มีอะไรตกถึงท้อง ไหนเลยจะมีข้าวให้เจ้า”
เมื่อเผชิญหน้ากับสตรีเช่นหลิวซื่อ ไม่ว่าอย่างไรไป๋เจินจูก็ต่อกรด้วยไม่ไหว กล่าวเพียงไม่กี่ประโยคก็พ่ายแพ้เสียแล้ว
เวลานี้นางไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี ได้แต่ร้อนใจจนน้ำตาไหลอกมา
“ไปๆๆ ไม่ต้องมาร้องไห้อยู่ที่นี่ คนอื่นเห็นเขาจะคิดว่าป้าสะใภ้อย่างข้ารังแกเจ้านะ รีบออกไปเสีย” หลิงซื่อไล่ไป๋เจินจูออกจากห้องไป “ล้วนแยกบ้านกันแล้ว ต่อไปหากไม่มีเรื่องอะไรก็อย่ามารบกวนพวกข้าอีก”
ไป๋เจินจูเช็ดน้ำตาพลางเดินออกจากห้อง ถือถุงข้าวที่เบาหวิวไปฟ้องพ่อและแม่ในที่ดิน
