่ง ก่อนจะผลักตัวนางออกไป แล้วสาวเท้าเข้าไปในห้อง ทันทีที่เข้าไปก็ได้กลิ่นหอมของโจ๊กลอยมาสายหนึ่ง นี่ยังจะผิดไปได้อีกรึ
เสี่ยวเฟิงเองก็อยู่ในห้อง ส่วนเจ้าใหญ่นอนอยู่บนเตียง ครั้นเขาเห็นผู้เป็นมารดาเข้ามา ก็รีบหลับตาทำเป็นแกล้งหลับทันที
ทันใดนั้น เสี่ยวเฟิงก็เช็ดปากพลางเดินออกไปข้างนอก
หญิงชรามองหม้อเล็กที่ซ่อนอยู่หลังโต๊ะด้วยแววตาเฉียบคม ในหม้อยังเหลือโจ๊กอยู่เล็กน้อย ไม่มาก น่าจะใส่ถ้วยได้น้อยกว่าครึ่งหนึ่งเสียอีก
เจ้าใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงพลันเรอออกมาเสียงหนึ่ง ทำเอาหญิงชราฉุนกึก เกือบจะด่าสาดเสียเทเสียออกไปแล้ว
ไป๋เจินจูคิดว่าหญิงชราโกรธแทนนางที่ได้รับความอยุติธรรม ถึงได้โมโหโกรธเกรี้ยวจนมีท่าทีเช่นนี้ นางจึงรีบพูดว่า “ท่านย่า ท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่ เป็นท่านป้าสะใภ้ที่ขโมยข้าวของพวกข้า ท่านต้องจัดการให้ข้านะเจ้าคะ ให้พวกเขาชดใช้ให้ข้า ท่านพ่อ ท่านแม่ และน้องชายของข้ายังรอกินข้าวอยู่เลย”
ไหนเลยตอนนี้หญิงชราจะมีกะใจฟังสิ่งที่หลานสาวพูด หลังจากนางถลึงตามองหลิวซื่อและเจ้าใหญ่แล้ว นางก็ยกโจ๊กครึ่งถ้วยที่เหลือในหม้อกลับไปที่ห้องของตนเอง ไม่มองไป๋เจินจูแม้สักครั้ง
ไป๋เจินจูโมโหจนตัวสั่น บัดนี้ป้าสะใภ้ยิ่งมองนางเหมือนกับคนโง่ หวังให้ย่าตัดสินให้พวกเขาบ้านรองอย่างยุติธรรมนั้น ช่างเป็นเรื่องที่ไร้สาระสิ้นดี หญิงชราไม่ร่วมกับบ้านใหญ่รังแกพวกเขาก็นับว่าไม่เลวแล้ว
นางถามหลิวซื่อ “ท่านป้าสะใภ้
