งซื่อเห็นไป๋จื่อมีสีหน้าเย็นชา ในใจนางก็เริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาแล้ว จึงรีบกล่าวว่า “จื่อยาโถว ข้ารู้ว่าเจ้าแค้นพวกข้า ข้าเองก็ไม่หวังให้เจ้าให้อภัยข้าหรอกนะ ทว่าตอนนี้ครอบครัวของพวกข้าอดอยากปากแห้ง ขอเจ้าเห็นแก่ที่ข้าเคยช่วยแม่เจ้าไว้ในปีนั้น ช่วยพวกข้าสักหนเถอะ”
ไป๋จื่อมองไปทางจ้าวหลาน อีกฝ่ายพยักหน้าให้นาง “ถูกต้อง ปีนั้นนางเคยช่วยพวกเราไว้จริงๆ” ปีนั้นเจ้าสามเพิ่งจากไปได้ไม่ถึงสามเดือน หญิงชรากับจ้าวหลานก็ปรึกษากันว่าต้องการขายจื่อเอ๋อร์ จางซื่อลอบนำเรื่องนี้มาบอกนาง นางถึงได้มีโอกาสไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าหมู่บ้าน และปกป้องจื่อเอ๋อร์ไว้ได้
เด็กสาวเห็นมารดาพยักหน้าให้เช่นนั้น ก็ไม่อยากทำให้พวกเขาลำบากใจอีก “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าไป๋จื่อก็ไม่ใช่คนลืมบุญคุณคน งานพลิกหน้าดินนี้ข้าคิดราคาต่อหนึ่งหมู่ พลิกหน้าดินหนึ่งหมู่จะได้สองเฉียน เดิมทีข้าคิดจะหาคนมาทำสักสามคน หนึ่งคนทำหนึ่งหมู่ พวกนี้พวกท่านกำลังลำบาก เช่นนั้นข้าจะให้พวกท่านเป็นคนพลิกหน้าดินทั้งหมดสามหมู่”
