ีที่เก็บเกี่ยวได้ในฤดูนี้ให้พวกข้าเลย ยามแยกบ้านก็แบ่งเงินให้พวกข้าเพียงสามสิบเหรียญทองแดง สถานการณ์ของพวกข้าจึงย่ำแย่ไม่ต่างจากพวกเจ้าในตอนนั้น ทว่าข้าไม่ได้เก่งกาจเทียบเท่าพวกเจ้า หาลู่ทางหาเงินไม่ได้ ทุกวันนี้จึงแทบจะกินข้าวไม่อิ่มอยู่แล้ว”
ไป๋จื่อเข้าใจโดยพลัน “ท่านจึงจะรับงานพลิกหน้าดินอย่างนั้นสินะ” สายตาของนางมองไปยังเจ้ารอง ในความทรงจำของนาง เจ้ารองไม่เคยทำงานพลิกหน้าดินมาก่อน ในอดีตล้วนมีแต่จ้าวหลานเป็นคนทำ หากค้นหาดูทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว เห็นทีจะมีเพียงสกุลไป๋เท่านั้นที่ให้สตรีลงมือพลิกหน้าดิน
“ท่านทำเป็นใช่หรือไม่” นางยิ้มถาม
เจ้ารองยิ่งหน้าแดงกว่าเก่า เขาตอบด้วยเสียงแหบพร่า “เป็น ข้าเคยทำเมื่อหลายปีก่อน แม้ต่อมาจะไม่ได้ทำแล้ว แต่หากจะต้องทำจริงๆ ก็คงไม่ใช่เรื่องยาก” หลังจากเจ้าสามตาย เขาเคยพลิกหน้าดินอยู่ครั้งหนึ่ง ส่วนพี่ใหญ่ของเขาไม่เคยทำเลยแม้สักครั้ง และหลังจากนั้นจ้าวหลานล้วนเป็นคนทำทุกครั้งไป
“พวกท่านก็รู้ว่าคนที่อยากรับงานนี้มีมากมาย ไยข้าถึงต้องเลือกพวกท่านด้วย” ไป๋จื่อเลิกคิ้วมองจางซื่อและเจ้ารอง ถึงทั้งสองคนจะไม่เคยลงไม้ลงมือกับนางจนเกินไปเหมือนหญิงชราและหลิวซื่อ แต่หลายปีมานี้พวกเขาก็ไม่เคยพูดจาดีๆ ต่อหน้าพวกนางสองแม่ลูกเลย ตอนที่พวกนางสองคนเหนื่อยล้าจนเกือบตาย พวกเขาก็ไม่เคยเอ่ยปากยื่นมือเข้าช่วย ตอนนี้จะให้นางช่วยพวกเขาอย่างนั้นหรือ ด้วยเหตุผลอะไรกันเล่า!
จา
