ไว้ จึงรีบกล่าวขอบคุณนาง “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณเจ้ามาก!”
เสี่ยวเฟิงไม่เคยเห็นบ้านในลักษณะนี้มาก่อน เมื่อเข้าไปด้านในแล้ว มองไปตรงไหนก็รู้สึกแปลกใหม่ไปเสียหมด ขณะเดียวกันก็กล่าวในใจว่าในอดีตบ้านของตนก็นับว่าร่ำรวย บ้านที่อาศัยอยู่ถือว่ากว้างขวางมาก มีคนรับใช้คอยปรนนิบัติสิบกว่าคน ทว่าอาศัยอยู่แล้วไม่ได้สบายใจถึงเพียงนั้น ช่างน่าขันเสียจริง
หลังจากมองดูแต่ละชั้นแล้ว ไป๋จื่อเห็นเสี่ยวเฟิงตื่นเต้นทีเดียว จึงพาเขาไปที่ห้องชั้นบนสุด “เจ้าว่าห้องนี้เป็นอย่างไร”
เสี่ยวเฟิงมองไปรอบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน แล้วมองออกไปข้างนอกขณะยืนอยู่ตรงรั้วดาดฟ้า ทิวทัศน์ทั่วทั้งหมู่บ้านกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ได้ยืนอยู่บนที่สูงเช่นนี้ อากาศดูจะสดชื่นเป็นพิเศษทีเดียว
“ที่นี่ดีนัก!” เสี่ยวเฟิงเอ่ยปากชม
ไป๋จื่อยิ้ม “เจ้าชอบก็ดีแล้ว ต่อไปเจ้าก็อยู่เสียที่นี่แหละ” เดิมทีนางจะใช้ห้องนี้เป็นห้องหนังสือ ตอนนี้เห็นทีมันเหมาะจะมีเจ้าของห้องมากกว่าแล้ว
เสี่ยวเฟิงมีแต่ความตื่นเต้นฉายชัดบนใบหน้า “จริงหรือ ข้าอยู่ที่นี่ได้จริงๆ หรือ”
เด็กสาวพยักหน้า “แน่นอน ต่อไปนี้เจ้านับเป็นครอบครัวเดียวกับข้า ที่ใดมีพวกข้า ที่นั่นย่อมมีเจ้าด้วย”
เขาอยากจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ค่อยเหมาะสม จึงกดข่มความรู้สึกปีติในหัวใจไว้อย่างเต็มกำลัง ทว่าบนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มเบ่งบานดังเดิม
นี่สิถึงจะเป็นท่าทางที่ควรมีของเด็กอา
