นนั้นออกมา บนนั้นมีตัวอักษรไก่เขี่ยเขียนอยู่จำนวนหนึ่ง
‘ดูแลเสี่ยวเฟิงให้ดี รอพวกข้ากลับไป’
พวกข้า? หมายความว่าเขาพบสหายในอดีตแล้วอย่างนั้นหรือ
“เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” นางถาม
เสี่ยวเฟิงพยักหน้า ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียดเสียรอบหนึ่ง ในเมื่อจิ้นอ๋องให้เขามาที่นี่ เช่นนั้นที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่เชื่อถือได้อย่างแน่นอน เขาย่อมไม่อาจปิดบังอะไรได้
ที่แท้เขาพบผู้ใต้บังคับบัญชาแล้วสองคน สามปีผ่านมาแล้ว พวกเขาสองคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ คนหนึ่งในนั้นเป็นบิดาของเสี่ยวเฟิง หูเฟิงน่าจะดีใจมากที่ไม่มีใครหักหลังเขา ถึงตัวจะถูกจองจำ รับความทรมานไม่มีที่สิ้นสุด แต่พวกเขาทั้งสองคนนั้นก็ยังคงรักภักดีต่อเขา
“พ่อเจ้าบาดเจ็บหนักหรือไม่”
เสี่ยวเฟิงพยักหน้าพร้อมดวงตาแดงๆ “อืม บาดเจ็บหนักมาก แม่ทัพฟู่ก็เช่นกัน เขาบาดเจ็บหนักนัก”
ไป๋จื่อถอนใจเสียงหนึ่ง หากนางอยู่ที่นั่นด้วย อย่างน้อยก็ยังพอช่วยเหลืออะไรได้บ้าง แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่แสนไกล พวกเขาจึงทำได้แค่ปรับตัวตามสถานการณ์แล้ว
นางตบบ่าของเสี่ยวเฟิง “ตั้งแต่วันนี้ไปก็อยู่ที่นี่เสีย คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของเจ้า นี่เป็นห้องของหูเฟิง เจ้าก็นอนที่ห้องนี้แหละ”
สีหน้าของเสี่ยวเฟิงดูไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ทั้งซีดขาว ร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรง เพียงแค่ยืนเช่นนี้ก็โงนเงนจะล้มลง ราวกับต้องลมแรงก็ไม่ปาน
“หูเฟิงต้องบอกกับเจ้าแน่ๆ ว่าข้าเป็นหมอ เจ้าอ
