ตอนที่ 413 ป่วยไข้แต่กำเนิด
หูเฟิงกล่าวกับเสี่ยวเฟิงว่า “เสี่ยวเฟิง รีบให้พ่อของเจ้ากินข้าวเร็ว” ส่วนเขาอ้อมไปถึงข้างๆ ของฟู่เจิง
ฟู่เจิงบาดเจ็บหนักมาก บาดแผลบนเรือนร่างเน่าเปื่อยและเกิดหนอง กลิ่นเหม็นจากหนองที่ได้กลิ่นตอนเข้ามาในกระโจม ก็โชยมาจากตัวเขานี่แหละ
เขาช่วยให้ฟู่เจิงหายใจก่อน ระหว่างที่หยิกตัวก็ให้อีกฝ่ายดื่มน้ำ เขาทำได้เพียงเท่านี้
หากมีไป๋จื่ออยู่ด้วย นางจะต้องมีวิธีช่วยพวกเขาที่ดีกว่านี้แน่
ฟู่เจิงตื่นขึ้นมาได้แค่ช่วงสั้นๆ ไม่นานก็สลบไปเช่นเดิม เกรงว่าเขายังไม่ทันได้เห็นหน้าของหูเฟิงชัดๆ เลยด้วยซ้ำ
โจวกังกลืนอาหารในปากลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะถอนใจกล่าวว่า “เขาหิว พวกข้าไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว”
เสี่ยวเฟิงร้องไห้ “ต้องโทษที่ข้าไร้ประโยชน์ ทุกครั้งที่มาส่งข้าวล้วนถูกผู้คุมข้างนอกนั่นฉวยไป ทำให้พวกท่านต้องทนหิวอยู่หลายวันเช่นนี้”
โจวกังลูบผมของเสี่ยวเฟิง พลางยิ้มอย่างขมขื่นว่า “เด็กโง่ จะโทษเจ้าเช่นนั้นได้อย่างไร ต้องโทษที่พ่อไม่มีประโยชน์ต่างหาก ถึงปกป้องพวกเจ้าไม่ได้ ทั้งยังทำให้เจ้าต้องตกระกำลำบากอยู่ที่นี่”
เด็กชายส่ายหน้า “ข้าไม่ลำบากเลย ท่านพ่อ ข้าไม่ลำบากเลยจริงๆ ขอเพียงได้พบท่าน ขอเพียงท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่ ข้าก็พอใจแล้ว”
หูเฟิงโอบฟู่เจิงไว้ในอ้อมกอด แล้วหันหน้าไปมองเสี่ยวเฟิงกับโจวกัง เอ่ยเสียงขรึมว่า “เสี่ยวเฟิง เจ้าวางใจเถอะ พ่อของเจ้าไม่มีทางตาย มีข้าอยู่ตร
